Μάρκος Αυγέρης - Ποιητική

 

ΠΟΙΗΤΙΚΗ Ι

Μη μου μιλάς για τους ελεύθερους

ποιητές στις αρχαίες ημέρες.

 

Κι ας τους συνόδευε ο αλαλαγμός

της νιότης όπου περνούσαν.

 

Τίποτε σταθερό δε μένει

κι ο κορεσμός την αφοσίωση ακολουθεί.

 

Και τη σημερινή μας πίστη

σκληρά το αύριο θα την αρνηθεί.

 

Μνήσθητι, Κύριε του Παλαμά, μνήσθητι

και του Σικελιανού.

 

Από πολύν καιρό τους έχουν γράψει

στο μεριδοχάρτι των ψυχών.

 

Μνήσθητι κι άλλους όσους

τους σκεπάζουν τα νερά της Λήθης.

 

Α, πάλιωσε πολύ στη συντροφιά μας

εκείνος ο ακέραιος αρχαίος λόγος.

 

Μιαν άλλη τώρα πιο υψηλή

τέχνη καλλιεργούμε.

 

Κι είν' άλλα τα συνθήματα που τώρα

ακούονται για της ποίησης τη θεωρία.

 

Ας μείνει για το λαό η απλοϊκή στιχουργία

δεν πάει αυτή για τη νέα αισθητική μας.

 

Τιμή κι ευγένεια απόχτησε

εσώστρεφη κι ομφαλική όπως είναι τώρα.

 

 

II

Σκαλίζοντας μόνο τα βάθη του εαυτού σου

θα βρεις τα βάθη των πραγμάτων.

 

Μη φοβηθείς τα όσα κρυφά

κρατούν τα σωθικά σου.

 

Κι αν θέλεις σα σοφός να λάμψεις

γίνου ασαφής, γίνου ασαφής.

 

Να μην τα λες τα πράγματα με τ' όνομά τους,

το σφάλμα αυτό μεγάλη αφέλεια θα κριθεί.

 

Σβήσε κι από το νου σου τη γλώσσα των ανθρώπων

και πάσκισε να βρεις κρυφή δική σου γλώσσα.

 

Απρόσιτος θα πρέπει να 'σαι για να εξέχεις,

ν' ανακατώνεις τα χαρτιά σου όσο μπορείς.

 

Το νόημα πρέπει να 'ναι και να μένει

κρυφό σαν του Λοξία τα λόγια.

 

Οσο λιγότερο θα δένεσαι στο πλήθος

τόσο και πιο τεχνίτης θα λογιέσαι.

 

Σοφό τεχνίτη θα σε πουν

και πνεύμα αριστοκρατικό

κι οι σνομπ θ' ακολουθούν με θαυμασμό.

 

Αν μεγάλη ασάφεια και σκοτείνια αποχτήσεις

στην πιο προχωρημένη θα ταχθείς πρωτοπορία.

 

III

Μα ο φρόνιμος και τον αντίλογο θ' ακούσει

Αν είναι ευαίσθητος αλήθεια

προς τι τα περισσόλογά σου.

 

Άφησε το κρασί σου αγνό

να 'ναι μεθυστικό καθώς το φυσικό του.

Κράτα μακρυά του περιθώριου

τα σχόλια που το ξεθυμαίνουν.

 


Κι αν μόνο στις πυκνές ουσίες

ζητάς το στόχο,

 

Τεχνίτης άξιος θα δειχτείς

για το στεφάνι.

 

ΘΡΗΝΟΣ

ΓΙΑ ΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ (Ι)

 

Σπασμένα αγάλματα, σπασμένες κολώνες

όνειρα σπασμένα,

εδώ στη χώρα του θανάτου.

 

Στην κόλασή μας κυβερνούν οι άδειες κάρες

κι είναι κλειδοκράτόροι κουφάρια με κόγχες

αδειανές. 

Πολεοδόμοι για τις πολιτείες του θρήνου

μαστορεύουν τα λαγούμια που παχαίνει το

σκουλήκι

χτίζοντας πλατιά κοιμητήρια

για να χωρέσουν ζωντανοί και πεθαμένοι.

 

Σώσον ελέησον! μα ποιος σ' ακούει

και ποιος θα σώσει από το στεναγμό του το

λυταρωμένο.

Παλιά κατάρα μας βαραίνει

μ' αυτά τ' απανωτά νεκρόδειπνα που ζούμε.

 

Στην πλατεία τα χάλκινα και τα κρουστά

αλαλάζουν

λοφία φανταχτερά, χρυσές φούντες στα

σπαθιά

κι η βασιλική δαλματική στους ώμους.

 

—Παντρεύεται ο Χάρος τη Ροκάνα—

 

 

ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Φωνές, δάκρυα ικεσίας, χέρια υψωμένα,

φωνές της οργής, της κατάρας και του

τρόμου.

Λαοί που μάχονται να ζήσουν στρέφονται σε

σένα

που είσουνα υπόσχεση κι ελπίδα.

 

Το τεράστιο ανάστημα σου

είναι τώρα ο τρόμος των λαών.

 

Οι πρώτοι κάτοικοι σ' αυτή τη χώρα

φυλές αρχαίες όσο κι ο κόσμος

είναι εξοντωμένοι.

 

 

Μεμιάς στιγμής χειρονομία σου μεγάλες

πολιτείες

καίονται σα λαμπάδες.

 

Θα κάψει τη γη ο αναμμένος δαυλός σου;

 

Οι χώρες που η ρομφαία σου προστατεύει

πνίγονται στα δάκρυα.

Στρέφονται σε σένα που είναι τ' όνομά σου

υποκρισία κι αίνιγμα το πρόσωπό σου.

Με τις γκρεμισμένες πολιτείες και την καμένη

γη

τον ύμνο σου θα υψώσεις και τη δόξα;

 

Είναι τα σπλάχνα σου νεκρά;

κι είναι κλεισμένες σιδερόδετες οι ακοές σου;

 

Σαν πιο θανατερή κι απ' το τραγούδι των

Σειρήνων

είναι η φωνή σου, δολερή.

 

«Λάτε σε μένα οι πρόσφυγες της ζωής,

οι αποδιωγμένοι των εθνών

όσοι δεν έχετε στον ήλιο μοίρα...».

 

Και ν' ακούω του αητού σου το κρώξιμο

απάνω σε βουνά πτωμάτων.

 

(Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 13, σελ. 64-65).

Επιστροφή στην Ανθολογία από την Πολιτιστική
Σελίδα ΚΕΙΜΕΝΑ