Άντης Κανάκης – Η φλόγα μας

 

ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΤΟ ΧΡΟΝΟ

Αυτά που είπαμε σήμερα

έπρεπε να τα πούμε χθες.

Αυτά που κάναμε σήμερα

έπρεπε να τα κάνουμε χθες.

Τα λόγια κι οι ενέργειες μας

δεν συμβαδίζουν με το χρόνο.

Κυνηγούμε το χρόνο

και δεν τον φτάνουμε.

Μα ο χρόνος σκληρός εκδικητής

λεπίδι αφήνει πίσω του

και μας κομματιάζει.

Κι όλο αναρωτιόμαστε   

τις νύχτες μ' αγωνία

—Πόσο ακόμα αίμα θα χρειαστεί

για να το φτάσουμε.

 

 

ΣΟΥ Τ’ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ

Κορίτσι

με το μαύρο μαντήλι

και τ' όνειρο ξεραμένο

γαρούφαλο στον κόρφο.

Σου τ' ορκίζομαι

να κυνηγώ τον φονιά

καβάλα στον άγριο μου πήγασο

με γιαταγάνι

το στίχο μου,

ώσπου ν' ανθίσει

το γαρούφαλο στο στήθος σου.

 

 

ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ

Θα μιλήσει το γέρικο κυπαρίσσι.

Η αιώνια ελιά.

Το έλατο που μετράει τα χρόνια μας

την Πρωτοχρονιά.

Η μικρή βροχή του χειμώνα

κι ο καυτός ήλιος του καλοκαιριού

θα λένε την ιστορία μας

σ' αυτούς που θάρθουν.

Και θάναι όλοι μια οικογένεια

με λεβέντες γιους κι όμορφες κόρες.

θα τραγουδούνε στις αυλές τραγούδια νέα

και θα τους φωνάζουνε

(Αχμέτ - Μαρία

Αϊσιέ - Ανδρέα).

Θα τους ιστορούνε το μίσος,

τους τόσους θανάτους που ο ξένος Ιάγος

μεταξύ μας προκάλεσε.

 

 

Η ΦΛΟΓΑ ΜΑΣ

Ερχόμαστε

με τη φλόγα να καίει

στο μέτωπο.

Τα ξύλινα μας πόδια

κτυπούν ρυθμικά

στην άσφαλτο.

Κουβαλούμε μέσα μας

τη νύχτα.

Τ' αστέρια τρεμοσβήνουν.

Κι εμείς ψάχνουμε να βρούμε πλάι τους

μορφές χαμένων

συντρόφων.

Το φεγγάρι

πίσω από το κύμα

μοιάζει με γυμνή

ματωμένη αγαπημένη.

Συνεχίστε τη σιωπή σας,

αν δεν σας αρέσει το τραγούδι μας,

εμείς θα προχωρήσουμε

να δώσουμε τη φλόγα

σ' αυτούς που θάρθουν.

Κι εκείνοι στους άλλους.

Οι άλλοι στους άλλους...

Να καίει στους αιώνες.

Ενώ μυριάδες θα λένε

το τραγούδι μας.

 

((Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 14-15, σελ. 77)

Επιστροφή στην Ανθολογία από την Πολιτιστική
Σελίδα ΚΕΙΜΕΝΑ