Βασιλική Κυριοπούλου – Ανατολή

 

1

Και να σε βλέπω θέλω

αύριο

μονάχα σε πολύχρωμη

οθόνη

Και να σ' ακούω

σε παλιό παραμύθι

 

Την πανοπλία σου

θα μου δείχνουν

οι αρχαιολόγοι

 

Η ιστορία θα 'ναι μόνη

πλάι σου

Και πορφυρένια η γη

μονάχα απ' τα λουλούδια

 

Αν πεθάνεις πόλεμε

θα γεννηθεί

ο άνθρωπος.

 

 

2
 


Ήπια τη δύναμη

απ' το περίγραμμά σου

 

Κηλίδες μου απ' τα δικά σου

είδωλα

    πύρωσαν

το επώδυνο

μονοπάτι

 

Κι όσο ζυγώνεις

τόσο χάνεσαι

στ' αλώνια του αύριο.

 

Μα ναι!

Ο μπάλος στο πέλαγο

θα με ταξιδέψει

και το χαμένο

αραξοβόλι

θα θρέψει

την αέναη φλόγα.

 

3

Κι ο κόσμος σύννεφο.

Τρέμει στην τρυφεράδα

            των ψιθύρων.

 

Η λευτεριά

ο πιο φρικτός μου

έρωτας.

 

Η άνοιξη αγέρας

και πέλαγο

 

Α! Η εικόνα

δε θα σκαλιστεί

            ποτέ

 

Μεσ' απ' τις χούφτες

περνώντας το νερό

θα κοροϊδεύει

τη δίψα.

 

Ο καθρέφτης άναψε τώρα

ένα ήσυχο φως

 

Και το χέρι, χάνεται

Η χειραψία όνειρο

που δε μαθεύτηκε

ο θάνατός του.

 

 

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 19, σελ. 32).

Επιστροφή στην Ανθολογία από την Πολιτιστική
Σελίδα ΚΕΙΜΕΝΑ