Ισμήνη Λιόση – Οι μυστικές μας ώρες

 

ΟΙ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΜΑΣ ΩΡΕΣ

Οι μυστικές μας ώρες

Μέσα στις άλλες ώρες

Όταν φοράμε αστραφτερά χαμόγελα

Δόντια μακριά

Ή δάκρυα μαύρα ζωγραφισμένα

Κι οι αστυνόμοι της ψυχής

Εξαπολύουν πίσω μας εκπαιδευμένους σκύ­λους

Οι μυστικές μας ώρες είναι ένα μυστικό

Οι μυστικές μας ώρες

Όταν από τα πριν ένα αγγελούδι

Χαρίζει στα μαλλιά σου ένα βαθύ ποτάμι

Κι εγώ καλώ ανάσκελα τ' αστέρια

Ένα προς ένα έμβρυα να κομματιάσουν την κοιλιά μου

Μα όχι όχι όχι

Οι μυστικές μας ώρες είναι ένα μυστικό!

 

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Ληστή απύθμενο του ματιού σου το βάθος

Και πως θα κατεβώ

Να πάρω

Το λευκό σεπτό σεντόνι

Που άφησε

Ο κύριος

Φεύγοντας.

 

 

Ο ΟΙΚΟΣ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ

Τοιχογραφία III

Στο κάδρο του παράθυρου δυο γριές

Γυναίκες δίχως τη σκιά του άντρα

Γυναίκες που χτενίζονται

Κι η μια της άλλης το μικρό ασημέ­νιο καταρράκτη τραγουδάει

Η πρώτη κάθεται· η δεύτερη ορθή

Κι ο χρόνος έχει απλώσει ένα νυφικό

που πάλιωσε στα πρόσωπα τους

Ωστόσο η χτένα τις καλλωπίζει με

τα σαράντα χέρια της

Ενώ ο καθρέφτης πίσω τους — ένας

παλλαιϊκός αγαπημένος

Το πόσο είναι ακόμη αξιέραστες με

         δέος αναφωνεί.

 

 

ΚΑΘΕ ΑΥΓΗ

...Κάθε αυγή παίζουμε τις ζωές μας στα ζάρια. Οι μέρες μας γίνανε μεγάλα πορνεία όπου εκδίδονται τα καλύτερα κομμάτια μας ενώ δυο λυσσασμένα κοκκόρια, το καλό και το κακό δεν μας αφήνουνε περιθώρια ούτε για ν' αναπνεύσουμε. Χτυπιούνται με μανία. Ο αγώνας είναι αμφίβολος κι ο διαιτητής-παντοκράτωρ δεν ξέρει από δίκιο, μάλλον είναι παρανοϊκός. Ο όποιας μορ­φής θάνατος παραμονεύει πίσω από τ' ανώ­δυνα τάχα...

 

 

ΠΕΙΝΑΜΕ

...Πεινάμε, ψιθύρισε η Άννα Φρανκ από μια μισοφωτισμένη γωνιά· πεινάμε για ένα φιλί στο μέτωπο, για την ευγνωμοσύνη στα μάτια των ανθρώπων, για ένα λόγο αγάπης, για ένα περίπατο σε φθινοπωρινό, βρεγμέ­νο δάσος δίχως πτώματα. Μα με τι να πλη­ρώσουμε στη μαύρη αγορά των καιρών μας;

 

 

(Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 19, σελ. 34).

 

Επιστροφή στην Ανθολογία από την Πολιτιστική
Σελίδα ΚΕΙΜΕΝΑ