Δώρος Λοΐζου - Παγιδευτήκαμε

 

ΠΕΜΠΤΗ ΛΕΩΦΟΡΟΣ, Ν.Υ.

Θεέ μου,

χειρονομούν και μιλούν,

με χίλιους δυο τρόπους

πασκίζουν για έκφραση

και τίποτε δεν καταφέρνουν,

γυροφέρνοντας στα ίδια και τα ίδια,

αναμασώντας την αχρηστία τους.

Κι όλα τούτα τα καμώματα,

τα τόσα σχήματα και χρώματα,

κανένα μα κανένα έχουν προορισμό.

Και καταλήγουν στη λεπτομέρεια

γεμίζοντας τις καρδιές τους ρυτίδες, λίγδα, σκοτάδι: ο θάνατος.

 

Είναι παλιό το παραμύθι.

Κουράστηκα να το λέω:

... «τα πουλιά δεν θα σε σώσουν,

ούτε οι παρδαλοί σου οι φίλοι,

ούτε τα ταξίδια, ούτε τα όνειρα»...

 

Πάει πια

η ζωή σου κατάντησε

μια μεταχειρισμένη υπόθεση,

όπως οι χιλιοπατημένοι δρόμοι της Νέας Υόρκης.

 

 

ΠΑΓΙΔΕΥΤΗΚΑΜΕ

Παγιδευτήκαμε

μέσα στα μεγάλα τετράγωνα,

στις αναμφισβήτητες γεωμετρήσεις

της λογικής

και

πορευτήκαμε στα τυφλά

πιστοποιώντας, όσο μπορούσαμε,

με πιο έντονα χρώματα

την αχρηστία και την παρακμή μας.

 

Μια άσπρη πινελιά,

το μόνο ύφος του καιρού μας.

 

 

ΤΑ ΠΑΡΔΑΛΑ ΣΟΥ ΟΝΕΙΡΑ

Τα παρδαλά σου όνειρα

με το ύφος της ασυνέπειας

κι αυτό σου

το καρναβαλίστικο πρόσωπο

με τ' άχαρα μάτια.

 

Μην τα πλασάρεις

σαν σύμβολα κάποιας φιλοσοφίας.

 

Η ευαισθησία κι η συνέπεια

δεν ανήκουν μόνο στους ποιητές.

 

Κι αν σε ρωτήξουν

καμιά φορά

ποιοι τάχατες

αλλάζουν τον κόσμο

οι ποιητές ή τα κόμματα,

μη ντραπείς

να τους απαγγείλεις δυο - τρεις στίχους.

 

 

ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ

Πληγωμένοι κι άθλιοι,

θλιβεροί απόηχοι μιας παρατονισμένης μελωδίας,

προσπαθούμε να μιμηθούμε άλλους καιρούς περασμέ­νους

όπου ξεγελαστήκαμε λατρεύοντας είδωλα,

θεούς μίζερους, ιερείς εκφυλισμένους.

 

Πού' ναι, αδελφέ μου, το αρχαίο σου κλέος;

Ρημαγμένε ανεμόμυλε της Μυκόνου, πού 'ναι η ξεγνοια­σιά σου;

Αιγαίο, Αιγαίο, τούτος ο λαός ως πότε θα σε αγνοεί; Δία, Δία, φτηνέ θεέ,

ο τόπος σου ρημάζεται και συ, κακό χρόνο να 'χεις,

ερωτοτροπείς με τον Ερμή;

 

(Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 14-15, σελ. 202-203)

 

 

 

Επιστροφή στην Ανθολογία από την Πολιτιστική
Σελίδα ΚΕΙΜΕΝΑ