Γιώργος Μολέσκης – Θάλασσα η αμίαντος

 

ΤΟ ΜΕΣΑ ΦΩΣ

Μέσα στο σώμα, κάτω απ' το δέρμα,

πίσω απ' τα κλειστά βλέφαρα

κυκλοφορεί ένα φως ζωντανό και καθάριο.

Κλείσε τα μάτια σου μέσα στο πιο πυκνό σκοτά­δι

και θα νιώσεις αυτό το φως

να φωτίζει αιώνια σκοτάδια

ν' αποκαλύπτει άλλο κόσμο.

 

Το φως αυτό που φυλακισμένο

και ανεκμετάλλευτο

ατονίζει σιγά σιγά και χάνεται

όπως ανεκμετάλλευτη πηγή

σ' ένα κόσμο που διψά.

 

 

ΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

Μπαλκόνι κρεμασμένο από τον ουρανό μες στο

    πρωί

από τις αχτίνες του ήλιου. Στέκει εκεί,

με το ρυθμό παλιάς αρχιτεκτονικής, ανάμεσα

στο μπετόν και το γυαλί που βιαστικά τρώνε την

    πόλη.

 

Κόσμος φαγωμένος από το τσιμέντο, στυφός

βιαστικά περνά από κάτω δίχως να το προσέχει.

Κάποτε κάποιος απορεί που στέκει ακόμα,

που δε βαρέθηκε να στέκει, που δεν υποχώρησε

μέσα στο σπίτι με τα κλειστά παράθυρα

όπως τα έπιπλα, τα υφαντά και τ' άλλα,

πορτρέτα, χειροτεχνήματα, ρολόγια

που μετρούσανε έναν άλλο χρόνο,

όπως τους ανθρώπους, που δεν βγαίνουν πια

    καθόλου στο μπαλκόνι.

 

 

ΠΑΛΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

Σε κάθε αυλή υπάρχει κι ένα δέντρο

που ανεβαίνει πάνω από την τελευταία στέγη.

Σε κάθε αυλή ζει και μια γριά

που για χάρη της το δέντρο κάθε βράδυ

κατεβάζει το φεγγάρι στην αυλή.

 

Θα 'θελε το δέντρο να 'ναι κι ένα παιδί

και θα κατέβαζε για χάρη του τον ήλιο.

Τον ήλιο τον ίδιο, μέρα μεσημέρι, πάνω στη

    δόξα του

κι ας καίουνταν όλα,

κι ας έμενε μόνο το δέντρο, ο ήλιος και το παιδί

να ξαναχτίσουνε τον κόσμο.

 

 

ΕΙΚΟΝΑ

Η γυναίκα γυμνή πάνω στην άμμο,

η θάλασσα περικυκλωμένη από ξένα πολεμικά

ελικόπτερα γράφουνε κύκλους πάνω από λογής

     λογής σημαίες,

στην ίδια μέσα την πόλη χαλάνε

και γεμίζουν τις τρύπες με μπετόν

όπως γεμίζουν τη θέση του δοντιού που πέφτει

μ' ένα δόντι χρυσό.

 

 

 

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ

Το φως αυτό που καίει τη θάλασσα

ποτάμι χύνεται από την παραλία

και την πόλη καταβρέχει.

 

Γυμνό γυρίζει μες στους δρόμους,

ανακατεύεται με μαγαζάτορες,

εμπόρους, πλανόδιους πωλητές,

με τραπεζιτικούς και ταχυδρομικούς

κι άλλους λογής λογής υπάλληλους.

 

Πίσω ακολουθεί κι η θάλασσα

σέρνοντας τους παρδαλούς αποδημητικούς της εραστές.

 

Όλων τα σώματα υγρά, φωτίζονται

ως το αίμα και την ψυχή τους.

Και βλέπεις να γυμνώνονται τα σώματα

ως τα απόκρυφά τους μέρη

συχνά αποκαλύπτοντας τέλεια ομορφιά,

θεοποιημένη με το φωτοστέφανο του ήλιου

και λατρεμένη από αμύητους και μυημένους

χωρίς καν να φοβούνται τι ψυχή θ' αποκαλύ­ψουν

πίσω από τούτη την τέλεια σάρκα.

 

Από τη θάλασσα εκκινά, στη θάλασσα επιστρέ­φει

το φως αυτό. Μαζί της στο βυθό ξαπλώνει

και τρέμει βλέποντας τον κόσμο να βυθίζεται

    μες στο σκοτάδι.

 

 

ΘΑΛΑΣΣΑ Η ΑΜΙΑΝΤΟΣ

Κατακλυσμός

 

Θάλασσα, θάλασσα η αμίαντος

καθάρισε τον κόσμο.

 

Κι εγώ θα σου προσφέρω ένα πιάτο πανσπερμίας

με τους καρπούς που γέννησε το σώμα μου

κι ένα ποτήρι από το διυλισμένο αίμα μου

να σαι μαζί μου.

 

Γιατί έρχεται η μέρα των ψυχών

και βρώμικο νερό τους δίνεις στις ακτές

το καθαρό κρατώντας στ' ανοικτά

και στους βυθούς.

Εσύ, που να τους ανασταίνεις θα 'πρεπε

με κρυσταλλένιο δάκρυ, αγίασμα και δρόσο.

 

Φοβού την κατάρα των προγόνων!

Τους χρωστάμε ανάσταση και κόσμον άλλο.

 

 


ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Μοναχική γυναίκα περπατά πλάι στη θάλασσα

που σκοτεινιάζει, μόνη κι αυτή και παγωμένη

με το χειμώνα από πάνω της σαν το μολύβι.

 

Περπατά. Κι όπως η θάλασσα

παίρνει από τον άναστρο ουρανό

τη θλίψη και τη μοναξιά της

έτσι κι αυτή παίρνει από τη θάλασσα

την πίκρα και την ερημιά της.

 

Και τόσο μοιάζουνε οι δυο τους

που βλέποντάς τις ένας τρίτος φεύγει βιαστικά

μην τους χαλάσει την παρέα.

 

 

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Κρεμάσαμε τα μάλλινα στον τελευταίο ήλιο,

τα φορέσαμε Κυριακή πρωί και βγήκαμε στη

    θάλασσα.

Πίσω από μια πέτρα, κρεμασμένο σ' ένα αγκάθι

ήτανε το φθινόπωρο.

Το χαιρετίσαμε και γυρίσαμε σπίτι.

Φορέσαμε τις έγνοιες μας, τη φτώχεια μας,

πήραμε τη στεγνή μας γλώσσα

και περιμέναμε το ρυθμό της βροχής

που βάραινε με την αργοπορία της.

 

 

(Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 14-15, σελ. 62-63)


 

Επιστροφή στην Ανθολογία από την Πολιτιστική
Σελίδα ΚΕΙΜΕΝΑ