Αντρέας Νεοφυτίδης

 

ΤΑ ΛΕΚΤΙΚΑ ΠΕΔΙΑ

σαν παρουσία σ' ευτυχές γεγονός

 

Όπως

γράφοντας λέξεις στο λευκό χαρτί

εκτοξεύεις πέτρες στον απέναντι

τοίχο

 

Όπως

παντρεύοντας στο χαρτί σου τα ονόματα

ανοίγεις το μυστήριο της ζωής σε βιβλίο

που γράφεις και κλείνεις

 

Όπως

επιστρέφει στον κύκλο του ο τροχός

και πυροδοτείται η λέξη

 

Όπως

ακροβατώντας τη ζωή σου στις ευθείες

βρίσκεις στο τέρμα την ψυχή σου

ζαρωμένο σύνθημα

 

Όπως

πίνοντας ήλιο στα κοχύλια

ακούς πηγάδια ν' ανεβαίνουν

απ' τα κάτω

 

Όπως

τα λόγια των ανθρώπων εκκρεμούν

στις φωτεινές ταμπέλες

που αστράφτουν

 

Όπως

σε λεκτικά πεδία ταξιδεύοντας

ο ποιητής μας ανάβει τα σήματα

της παγίδας

 

Όπως

σε βλέπω και με βλέπεις

μεσ' απ' τις διάφανες λέξεις

 

Όπως

αρμόζει στη θάλασσα το βάθος του γαλάζιου

το μήκος του αφρού και το πλοίο της γραμμής

Λεμεσός - Πειραιεύς και τανάπαλιν

 

Όπως

δωροδοκώντας τα ονόματα εξαγοράζεις το τοπίο

 

Όπως   

ελπίζοντας στη συντριβή του

στρατολογεί τις λέξεις του ο ποιητής

 

Όπως βαθμολογώντας τη διαγωγή των λέξεων

μηδενίζεσαι

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

μοίρα

σημειοφόρων χώρων που ευδοκιμούν

κατάλευκοι στα μαύρα σύμπαντα του ονείρου

Χάρη

των ανάγλυφων εκείνων ονομάτων

Αμαθούς Κούριον Παλαίπαφος

 

ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ

γιατί απ' τη λέξη πίσω στην πέτρα

ο δρόμος είναι μακρύς πολύ

κι εκείνη την Ιθάκη θυμίζει τ

του Καβάφη

 

 

ΒΛΑΣΤΗΣΗ

τοπίο με όνειρα μπετονικά που ανεβαίνουν
στα ύψη εφιάλτες. Τα δέντρα φυτρώνουν εντός
μου      

 

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 14-15 [Αφιέρωμα στην Κύπρο], σελ. 57)

 

Επιστροφή στην Ανθολογία από την Πολιτιστική
Σελίδα ΚΕΙΜΕΝΑ