Δημήτρης Παρασκευόπουλος - Κοσμοψίθυροι

ΟΤΑΝ

Όταν σωπαίνεις

τρυπάς των άστρων τ' άπειρο

κι εγώ

μεσ' από ρυάκια λογισμών

μιλώ στα μάτια σου

λόγια βαθιά της γης

που λένε οι ρίζες στα κλαδιά τους.

Τις φωτοσκιάσεις σου συντρίβω

και δυνατές ηλιακές εκρήξεις

σ' αποτυπώνουν στους κύκλους του κορ­μιού μου.

Η δικιά σου σιωπή δεν είναι ανάπαυση

είναι ταξίδι απέραντο κι επίμονο

στις μυστικές διεργασίες της ύλης

εκεί που οι άνθρωποι εξισώνονται

μόρια του σύμπαντος κόσμου.

Όταν σου μιλώ τα λόγια μου

υγρά ακόμη από τη μήτρα της γης

στάζουνε κόκκινη επανάσταση

ραντίζοντας τις φυλλωσιές

που ο άνεμος λυμαίνεται.

Κι εσύ

φύλλο με χρώμα του φθινοπώρου

πέφτεις

σμίγεις με τη φωνή μου

γίνεσαι ρίζα,

βαθιά στο μέτρο της καρδιάς μου.

 

 

Η ΤΡΕΛΑ

Η τρέλα

στρουμπουλή παλιάτσα

καθόταν σε μια τάβλα με καρφιά·

στα πράσινα τα μάτια της

εκούρνιαζε ο πόνος.

Στα σταυρωμένα πόδια της μπροστά

σ' ένα καπέλο αδειανό απ' όνειρα

οι περαστικοί κάτι ψιλά πετούσαν

για να τη συντηρήσουν.

Κι όταν το τύμπανο κτυπούσε

την έκρηξη πολέμου,

τα χέρια εκλιπαρούσαν το ψωμί.

Ένα βιολί

μέσα στη σύγχυση

έρωτα νότες στάζει στην οχλοβοή

κι ο μαλλιαρός τραγουδιστής

ξάπλα σε μωρού καρότσι

από δυο ηχεία μουσικής

τραγούδαγε της τρέλας την ανάσταση.

 

 

ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΟΣΜΟΨΙΘΥΡΟΙ

Χιλιάδες κοσμοψίθυροι

λογιάζουνε τις πράξεις μου·

σε συλλογή μεγάλη ξαγρυπνώ

κι ώρες δαρμένος στέκομαι

στο βάθος της καρδιάς μου·

στήνω κουβέντα

για όλων τα ξυπνήματα

σε χώρους καπνισμένους

εκεί που εξασθενούν τη θέληση

στης θλίψης την άγονη θαμπότητα.

 

 

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 21, σελ. 30).

Επιστροφή στην Ανθολογία από την Πολιτιστική
Σελίδα ΚΕΙΜΕΝΑ