Έλενα Ρεμπελίνα - Αστερία

 

 

Τοπία ψυχής

με καράβια πολλά στο θάμπωμα του ορίζοντα

Άχνη ημέρας θερινής

θαλασσινή δροσιά στο μέτωπό μου — η φωνή

της-

Παγά λαλέουσα

αλλά ποιο το σχήμα

ο Γαλαξίας...

πού να ταξιδέψει σήμερα αυτό το μέστωμα

το μέγα πάθος που τρέμει μέσα της

και μας πληγώνει.

 

Έρωτα

βοήθα να της μιλήσω ως της αξίζει

Έχει στο στόμα ένα καράβι με αστρικά πανιά

και δεν το ξέρει

στα μάτια της

το κόκκινο τριαντάφυλλο του ποιητή

δακρύζει από την πάχνη της μόνιμης αυγής της

ένα βρέφος γεννιέται και πονεί

κάθε φορά που την ακούει.

 

Κλαίω

που είμαι τόσο πίσω από τα βήματα της

και ίσως τόσο μπρος

Να μπορούσα μόνο να βαδίσω πλάι της

σιωπηλά

ακούγοντάς την

να βαδίσω αργά πλάι της

μέχρι τη δύση

κρατώντας το βρέφος της φωνής της στην κοιλιά

μου

Να μπορούσα να ξαπλώσω πλάι της

και να ωριμάσω σιγά - σιγά

σα μηλαράκι

ή σα δελφίνι

ή σα «μικρό χελιδόνι της Ανοιξης»

 

μίλα μου

άσμα του Γαλαξία

κυανή χθων

άγγιξε το νου μου

να λάμψουν λυπημένα αστέρια και πάλι

όπως πρώτα

μειλίχη

ηπία

θαλασσιά

ποιος σε γνώρισε

ποιος ξέρει για σένα

τα ταξίδια σου μας είναι άγνωστα

 

μόνον κάποτε τις νύχτες του καλοκαιριού

σαν οι δρόμοι ησυχάζουν

φθάνει μέχρι τα χείλη μου μια αρμύρα

σα μνήμη αρχαία, τρυφερή, αδιόρατη

Τότε, για μια στιγμή νομίζω πως σ' ακούω

γνωρίζω άξαφνα πώς κινείσαι

και για πού τραβάς

μυρίζομαι τον άνεμο

και η δροσιά του με φέρνει στο κορμί μου

ψιθυρίζοντας:

«από το στόμα αρχίζουν όλα

η φωνή είναι η καταγωγή των πραγμάτων».

 

Νανούρισέ με

σε μιαν ακρογιαλιά του Ιούλη

κοντά στην αφόρητη διαύγεια των παγωμένων

βαθυκύανων νερών

γέννησέ μου ένα σκούρο βυσσινί τραγούδι

ένα φρούτο απ' την καρδιά σου

να το βρω σα θα ξυπνήσω

«κοιμήσου», πες μου, «κοιμήσου κοριτσάκι»,

και θα κοιτώ τα φώτα των καραβιών

μες στον γλυκύ σου ύπνο»...

 

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 14-15, σελ. 80)

 

 

Επιστροφή στην Ανθολογία από την Πολιτιστική
Σελίδα ΚΕΙΜΕΝΑ