Γιάννης Σκαρίμπας, Lacrimae hominis

 

Κι οι τελευταίοι περάσανε οι τόποι του ανέμου

το φύσημα και πού με πας ζωή-καράβι εσύ; 

το ερωτικό σπιτάκι της –να- εκεί Θεέ μου, Θεέ μου-

ακτή που απομακρύνεται σα χίμαιρα χρυσή!

 

Σαν να’ ταν χτες! Και να πως πάει στου χρόνου το μυστήριο

γη μακρινή τα χάδια της –και φως μαρμαρυγής-

ακόμα να, φαίνετ’ εκεί που εκάμψαμε –ακρωτήριο-

το τελευταίο της φιλί σαν άκρη ωραίας γης.

 

Ωραίας γης! Ενώ γυρτός γρικούσα τη μιλιά της

-τρίλλια του γρύλου ερωτική- και τώρα; ω τώρα αλί

βλέπω να σβένει αλαργινό λιμάνι η αγκαλιά της,

και το σπιτάκι της –ατμός νωθρός- μες στην αχλύ.

 

Τράβα λοιπόν, αφού με πας, τράβα ζωή-καράβι

γύρω θα πέφτει –καταχνιά- του χρόνου η σιωπή,

κι η αγάπη της –φάρος βαθιά- θα σβει μια και θ’ ανάβει

σαν μια κλωστή που ντώνει μια και μια πάει να κοπεί!...

 

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 2, σελ. 97)

 

 

Επιστροφή στην Ανθολογία από την Πολιτιστική
Σελίδα ΚΕΙΜΕΝΑ