Γιώργος Σταυράκης - Θεατρίνοι

 

Τ όνομά σου φυλαχτό

στη θέση της καρδιάς μου.

Ας μείνει σκαλισμένο στο φρεσκοκτισμένο σπίτι,

στους μαυροπίνακες των σχολείων να το βλέπουν οι μαθητές

μαζί τους σε κάθε τετράδιο να το 'χουν.

Αν ζήσεις περισσότερο στη ζωή

συχώρεσε τους ανθρώπους

νια το ψωμί που μας άρπαξαν.

Πήγαινε στη θάλασσα που μας δέχτηκε

πάρε λίγο σης χούφτες σου, φίλησέ τη.

Μέσα κει υπάρχουμε και μεις.

Την ηχώ της φωνής σου άφησέ την ελεύθερη,

ο κόσμος είναι ένα απέραντο λιβάδι

γεμάτο δροσερά αρώματα, ζεστά παραθυρόφυλλα

που στολίζουν τη ζωή μας.

 

            *

 

Καθώς τα χρόνια θα περνούν

μέσα μου

τα τοπία του κορμιού σου θα σμιλεύω

τις ακανόνιστες σκέψεις σου

θα μεταφράζω

τις κουβέντες θα διορθώνω

ένα ποίημα στη ζωή μου να μείνεις

 

ΣΜΙΓΩ

Την ώρα που το ενδόμυχο φεγγάρι

    πνίγει τα λόγια του

Σμίγω το χέρι μου με τα μικρά φώτα

της απολιθωμένης πολιτείας.

Σταγόνες ελπίδας στην πληγή μου.

 

ΘΕΑΤΡΙΝΟΙ

Η αυλαία άνοιξε.

Τα αιματοβαμμένα αμπέχωνα

βγήκαν απ' τα σεντούκια.

Τα φόρεσαν πληγωμένοι.

Πήραν τον πρώτο ρόλο

στο στίβο του Εγκλήματος.

Καταστροφή!

Η ανθρωπότητα περνάει κρίση

από χρεωκοπημένους Θεατρίνους.

 

Ταμπούρλα της νύχτας

απόψε οι σειρήνες

των ασθενοφόρων

Τη διαμαρτυρία του ανθρώπου

σήμερα μ’ επιδέσμους

την έδεσαν.

Αύριο;

 

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 28, σελ. 31).

Επιστροφή στην Ανθολογία από την Πολιτιστική
Σελίδα ΚΕΙΜΕΝΑ