Θεόδωρος Στυλιανού – Διαγραφές

 

ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ


Να διαγράψω,

τι να διαγράψω;

Αδύνατον

όλο θα επανέρχομαι

από κάτι γωνιές αδιόρατες.

 

 


ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ

Μη σας γελά το βλέμμα του

αδιάφορο τάχατες κι αμέτοχο.

Πάντα ονειρεύεται ξεφαντώματα

σ' αναστάσιμους χώρους.

Μη σας γελά το βλέμμα του

χρόνια περιμένει μιαν απόσβεση.

 

 

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ

Τώρα κατεβάζουν το νεκρό στο μνήμα

λουλούδια, πολλά λουλούδια

μια αμφισβητούμενη αυταπάρνηση.

Μα γιατί;

Γιατί κάθε φορά που πεθαίνει κάποιος

πρέπει να θάβουν τόσα λουλούδια;

 

Μόνος κατάμονος να φεύγει ο θάνατος,

όπως έρχεται.

 

 

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΜΕΡΑ

Χνάρι ελπίδας δεν έμεινε

στη δική μας μέρα

μ' εφτά στρώματα βροχής.

Βασίλεψε το μέσα φως

με την ανελέητη παρουσία των πραγμάτων

χωρίς διέξοδο.


Ο ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ

Ετσι απρόσμενα σε κάποιον

έτυχε μια σεβαστή κληρονομιά

Τώρα βαδίζει δίχως έγνοιες,

φτωχός από δάκρυα

τώρα πια δεν τον καταυγάζουν

πράγματα που δεν άγγιξε.

 

 

ΜΙΑ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ

Μια λεπτομέρεια του κόσμου

ίσως πολυσήμαντη, ίσως αμνημόνευτη

ένα είδος παρωχημένο, τίποτα το ιδιαίτερο

θα διεκδικεί πάντοτε μια θέση ανάμεσα μας

και μια κώχη να διαφεντεύει την καρδιά του.

 

 

ΕΦΕΞΕ Η ΡΟΔΟΔΑΚΤΥΛΗ

Ξημερώνει.

Έτσι πιστεύει αυτός που τρέχει τα χαράματα

να προλάβει το λεωφορείο.

Ξημερώνει.

Έτσι πιστεύει αυτός που περιμένει στη στάση

το δεύτερο λεωφορείο.

Την αυγή, στην ανατολή, από σεβασμό

τα σύννεφα παραμερίζουν.

Έτσι πιστεύει αυτός.

 

 

ΑΣ ΕΙΝΑΙ
Ας είναι η ποίηση μια αιώνια καταβολή

για την πιο άρτια μελαγχολία.

Κρατώ τη μοναδική στιγμή

όταν οι επαναλήψεις εξατμίζονται

μέσα στο χρόνο και τη φθορά μας.

 

 

(Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 14-15, σελ. 82)


 

Επιστροφή στην Ανθολογία από την Πολιτιστική
Σελίδα ΚΕΙΜΕΝΑ