Θωμάς Συμεού – Τρία ποιήματα

 

 

ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΟ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ

Της τραγωδίας σήμανε το τέλος.

Έπεσε το σκοτάδι στη σκηνή.

Νεκροί η Δυσδαιμόνα κι ο Οθέλλος

την κάθαρση προσμένουν να φανεί.

 

Ποιος έφταιξε σ' αυτή την ιστορία;

Ποιος θα τολμήσει, αλήθεια, να το πει;

Του Ιάγου η ζηλόφθονη μανία;

Των αυλικών του Οθέλλου η σιωπή;

 

Μα αν βάλουμε τα πράγματα σε τάξη

θα δούμε: Αυτοί που κείτονται νεκροί

μαζί με κείνους είχανε συμπράξει

και κάψει τη ζωή τους την πικρή.

 

Εκείνος το σπαθί είχε ακονίσει

πα στον ερωτικό του καϋμό

και κείνη στη θυσία συμφωνήσει

προσφέροντας τον άσπρο της λαιμό.

 

Δύσκολο να χωρίσεις τις ευθύνες

δύσκολο την αλήθεια να την πεις

χωρίς να ξεσηκώσεις στις κερκίδες

στα θύματα αισθήματα ντροπής.

 

 

ΕΝΑΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Νιώθω στ' αλήθεια δυνατός

γιατί σε δύσκολους καιρούς

που σώνονται τα λόγια

—στις τόσες τις ζητωκραυγές

ή στ' άλλα τόσα μοιρολόγια—

μίλησα όπως μίλησα

τραχιά για σας και μένα

το μαύρο μαύρο λέγοντας

και μες σ' αυτό γυρεύοντας

όλους να σας βαφτίσω

για να σας αναστήσω

λευκούς μες στη ζωή...

 

...Κι αν είπαν κάποιοι

—αδύναμοι να κρίνουνε την κρίση—

—Στη λάσπη που βυθίστηκε...

στη λάσπη αυτή ας σβήσει...

Σήμερα έχω να τους πω:

—Αυτή η λάσπη — νάμαι—

χωρίς Θεού πνοή καμιά

πιο νιο στο νου και στην καρδιά

πάλι ξαναγεννά με!...


ΥΜΝΟΣ ΤΩΝ ΑΛΧΗΜΙΣΤΩΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

Είμαστε 'μεις οι αλχημιστές

του χρυσαφιού οι εραστές

που κάθε νέα αλήθεια πολεμούμε.

Τυφλά του Ερμή τα δόγματα

πίσω απ' του κόσμου τα όμματα

σήμερα καθώς χθες ακολουθούμε.

 

Σκυφτοί στης τέχνης μας τα νάματα

με μαγγανείες και πειράματα

τη θέση μας υπηρετούμε

και τον αφέντη που μας έδωσε ψωμί

το δάσκαλό μας τον Τρισμέγιστο Ερμή

Τούρκος αν είναι ή Χριστιανός

δεν τον ρωτούμε

σα δούλοι εισπράττουμε τα τάλλαρα

και τον δοξολογούμε.

 

Μακριά απ' τα τόσα κλάματα

του κόσμου τα χαλάσματα

φτιάχνουμε μπόμπες κι άρματα

την επιστήμη μας ποτέ δεν αδικούμε.

Κι αν πουν κάποιοι πως σφάλλουμε

πως τάχα κόσμο σφάζουμε

εμείς τους απαντούμε:

 

—Αϊ να χαθείτε αχάριστοι

στην επιστήμη άχρηστοι

το ελιξήριο της ζωής

αιώνες πάσχουμε να βρούμε!

Και τώρα αν, για να ζήσουμε,

την τέχνη μας πουλούμε

σαν το ανακαλύψουμε

γενιές γενιών οι άνθρωποι

θα πουν: ήταν φιλάνθρωποι

και τους ευγνωμονούμε!...

 

Πάντα έτσι — καλά, κακά τα πράγματα-

εμείς καλοπερνούμε

κι όταν κάποια χαράματα

σημάνουν τα γεράματα

Κείνον παρακαλούμε:

 

«Ω, Εσύ, Τρισμέγιστε Ερμή,

με την καρδιά σου τη θερμή

της ανθρωπότης στύλε

θυμήσου μας και στείλε

μες τούτο το υπόγειο εργαστήρι

λίγο για μας απ' της ζωής το ελιξήρι.

 

Δεόμεθά Σου οι δούλοι Σου

εμείς οι αλχημιστές

για να Σε υπηρετήσουμε

και αύριο όπως χθες!»

 

 

Επιστροφή στην Ανθολογία από την Πολιτιστική
Σελίδα ΚΕΙΜΕΝΑ