Βάσια Τσώνη – Ο θρήνος

 

Ο ΘΡΗΝΟΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Μορφή ανισόπεδη

ασθμαίνω στην ανηφόρα σου

απουσιάζω στη γοερή επίκληση

αυτών που μοχθούν.

Άκαμπτη

χωρίς τη ζέστη της βροχής

ψηλαφώ τα μάτια του κόσμου

εξοστρακίζομαι στην αναπνοή του.

Φωνή επαναλαμβανόμενη

αντίδωρο στέλνω

μαύρο πανί στα μάτια σεργιανώ.

Χάνονται τα ίχνη σε τόπους θυσίας

θύελλα η περιέργεια

γίνεται

ο θρήνος του μέλλοντος.

 

Μεγάλωσα

ενημερώθηκα για όλα

κι έτσι μεγάλη

μιαν αγκαλιά ζητάω να κρυφτώ.

 

 

ΤΟ ΙΔΡΥΤΙΚΟ

Πέρασε δεν πέρασε

αυτή η οσμή της φωτιάς

στο νήμα του ονείρου

δεν ξέρω.

Ο κόσμος σε αιώρες μετά

οι γνωστοί μ' ανοιχτά μάτια

σε ύπνο βαθύ οι άγνωστοι

με την ασάφεια του θανάτου

να τους νανουρίζει με εμβατήρια.

Ημουν δεν ήμουν μαζί τους

δεν ξέρω.

Εγκυμονούσα πάντως ένα κυκλώνα

που με παρέσυρε με δύναμη

κι όπως δεν προλάβαινα να μελετήσω

τη λαογραφία των κοντινών δρόμων

άρχισαν να μαζεύονται οι ιατροδικαστές.

Κλείνοντας τα μάτια μου

άκουσα για κάποιο ιδρυτικό

μιας εταιρείας ανθρώπινης

ή

μιας ανθρώπινης εταιρείας

κάπως έτσι.

 

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 28, σελ. 31).

 

 

Επιστροφή στην Ανθολογία από την Πολιτιστική
Σελίδα ΚΕΙΜΕΝΑ