Μιχάλης Ζαφείρης – Το μήνυμα

 

ΑΤΙΤΛΟ

Καμένα δάση

σε σεληνιακή έκταση μιλώντας

με διχασμένη προσωπικότητα να πορεύεται

κάθε τελευταίο χρώμα

όταν σε ραδιοθαλάμους εκτοξεύεται

και παρασκευάζεται η κραυγή του φωτός

με μπαλσαμωμένα πόδια

Δίποδα όντα να κουρσεύουν κάθε χαρά

και μια μνήμη μακρινή οδοιπορώντας

να σκοντάφτει συνέχεια στο απέναντι ύψωμα

Άνθρωποι! Άνθρωποι με προσωπεία ξένα

και κραυγές

 

 

ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΜΕΝΗ

Ψες οπλοφορώντας μια σπιθαμή γη

πέρασε το πρώτο σύννεφο

μηνώντας πως η αγάπη που φεύγει

είναι το μόνο που απομένει...

Έτσι και γω γυρίζω πάλι

τους κροτάφους της μνήμης

στο βάδισμα εκείνο που ήταν δικό σου

κυκλοφορώντας τα ξεχασμένα τρόπαια νίκης..

Σαν την ιστορία σου — πόλη — μοιάζει

τούτο το κομμάτιασμα

και δεν τολμώ να εξιστορήσω

το τραγικό πρόσωπο των ήλιων

που σβήνουν

Και συ πολιτεία

αφέθου μόνο στις θυμωμένες καρδιές

αυτών που τολμούν

ησυχάζοντας για πάντα

τους μύριους συμπαντικούς σκοπούς

λειτουργώντας

 

Γαλήνη εσύ που παρασέρνεις ανέμους

υπομένεις ακόμα;

 

 

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ

Σ' ένα αστρικό σύμπαν

που διαστέλλεται

το αρμονικό μήνυμα δεν έλειψε

και τα πράγματα είναι πιο απλά

Η λεφτεριά ανήκει σ' όλους.

 

 

Ο ΠΕΝΤΑΔΑΧΤΥΛΟΣ ΤΟ ΒΟΥΝΟ

Κύκλωπα βράχε

συ που κλονίστηκες κι αγέρωχα

παρουσιάστηκες πάλι

μέσα στου αιώνα το βραχυκύκλωμα

Σπαρμένες οι πλαγιές σου

απ' την καμένη φλόγα

και το απέραντο φύλλωμα

των υγρών σταγόνων της βροχής

Εσύ που άδειασες το βλέμμα σου

τυφλώνοντας τον ήλιο το μόνο

Εσύ που αιώνες τώρα

αψηφάς ένα κάτεργο δουλείας

πώς λάμπεις μακριά μας

Κύκλωπα βράχε

οροσειρά της μοίρας του τόπου

και των στιγμών

η αιθέρια μουσική των κυμάτων

έρχεται ολοένα κοντά σου

μα πάντα φεύγει

 

Η σιωπή φευγάτη

εργοληψία θανάτου ή ζωής

φυγαδεύοντας για πάντα τη μιζέρια

Ένας κόκκος σαγήνης

πλέκει συνέχεια τον ιστό.

Δεν ξεχάστηκες.

 

(Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 14-15, σελ. 84)

Επιστροφή στην Ανθολογία από την Πολιτιστική
Σελίδα ΚΕΙΜΕΝΑ