Ασμάτιον

του Αριστομένη Προβελέγγιου (1850-1939)

 

Φρονείς ότι μ΄ εγνώρισες; νομίζεις

ότ΄ εις των λόγων μου το φεύγον ρεύμα

το αληθές μου συλλαμβάνεις πνεύμα

κ΄ εις την καρδίαν μου τον νουν βυθίζεις;

 

Από των θαυμασίων, όσα κλείει

ωκεανός εντός βυθού αγνώστου,

φύκη τινά επί του κύματός του

η τρικυμία κάποτε κυλίει.

 

Ομοίως κ΄ εκ των κειμηλίων όσα

εγκρύπτει της καρδίας μου το βάθος

ελάχιστα εις φως εκβάλλ΄ η γλώσσα,

 

Όταν σφοδρόν την εμψυχώνει πάθος,

Τα ωραιότερα, τα πλέον τιμαλφή

θέλουν μαζί μου εις την γην ταφεί.-

 

Αττικόν Μουσείον, Τόμος 5, Αρ. 1(1891), σ. 5.