Εις το δάσος

του Αριστομένη Προβελέγγιου (1850-1939)

 

Από τα δέντρα πέφτουνε τα φύλλα ένα - ένα
στης μάννας γης την άχαρη και μαύρη αγκαλιά·
στέκουν τριγύρω τα κλαδιά ψυχρά, σκελεθρωμένα,
και λυπημένα κι άλαλα κουρνιάζουν τα πουλιά.

Η καταχνιά σηκώνεται μέσ' απ' τα δάση αγάλια

κι απλώνεται σαν μυστική νεράιδα του βορηά,
και μοιάζει η φύση θάλασσα με δίχως ακρογιάλια,
που κύμα δεν ακούεται ν΄ αντιλαλή βαριά.


Κάπου και κάπου βιαστικός περνάει ένας διαβάτης
και σαν σκιά μέσ΄ στη πυκνή χωνεύει καταχνιά.
Να, η ζωή! φαινόμαστε στα ψεύτικα φτερά της,
σαν όνειρο αγερόπλαστο, και σβήνομε με μια.-

 

Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμος 26 (1911), σ. 44.

Υπάρχει και στο

Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμος 13 (1898), σ. 190,

με ελαφρά διαφορετική ορθογραφία,

ένα τυπογραφικό λάθος (άραχη αντί άχαρη)

και μια αλλαγή αριθμού

(όνειρ΄ αερόπλαστα το 1898, όνειρο αγερόπλαστο το 1911).