Η καρδιά της γυναικός

του Αριστομένη Προβελέγγιου (1850-1939)

 

Είμαι ωσάν τη θάλασσα

που και σε φύσημα ελαφρό

αγριεύει και σηκώνεται

με βογγητό και με αφρό.

 

Συ μοιάζεις λίμνη ατάραχη

με ημερώτατη θωριά,

που μόλις αυλακώνεται

στην τρικυμία του βοριά.

 

Αλλ΄ όμως είναι διάφανα

τα πελαγίσια τα νερά·

τα σμαραγδένια βάθη των

το κάθε μάτι τα μετρά.

 

Τα θολωμένα κύματα

της λίμνης φως δεν τα περνά·

αιώνιο μυστήριο

τα σπλάγχνα της τα σκοτεινά.-

 

Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμος 16 (1901), σ. 392.