Χαιρετισμός προς το φθινόπωρον

του Αριστομένη Προβελέγγιου (1850-1939)

 

Μετά του θέρους την μονοτονίαν

και τον ανέφελον τον ουορανόν,

μετά τον του φωτός ωκεανόν

και την φαιδρότητα την αιωνίαν,

 

Μ΄ ευφρόσυνον ασπάζομαι καρδίαν

το πρώτο νέφος φθινοπωρινόν,

τον ήχον της βροντής τον μακρυνόν

 και της βροχής την δρόσον την αγίαν.

 

Ούτω επλάσθημεν! ο σταθερός

της ευτυχίας ήλιος κουράζει

το σθένος της ψυχής μας παραλύων·

 

Ο πόνος μάς εγείρει ο σφοδρός,

όστις με νέφη την ψυχήν σκιάζει

και την κρατύν΄ εις βάπτισμα δακρύων.-

 

Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμος 12 (1897), σ. 276.