ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ

Αγάπησα τη ζωή με πάθος

και της υποσχέθηκα αιώνια πίστη.

Πίστεψα πως το ίδιο μου υποσχέθηκε κι εκείνη

και την ακολούθησα.

Οταν με αρνήθηκε για πρώτη φορά,

πόνεσα πολύ, αλλά τη συγχώρεσα.

Με τη δεύτερη άρνησή της,

σκέφτηκα να τη διώξω ή να φύγω εγώ.

Στο σκεπτικό μου επικαλέστηκα

και το αρχαίο γνωμικό: «το δις εξαμαρτείν…»

Ομως, καθ’ οδόν προς τον Καιάδα,

θυμήθηκα Εσένα, Κύριε,

Εσένα και τον Πέτρο.

Ετσι κράτησα τη ζωή.

Την πήρα από το χέρι και μαζί της πορεύομαι

προς τη  δική μου Γαλιλαία.

Και σου εξομολογούμαι, Κύριε:

Τώρα, μετά την άρνηση, την αγαπώ πιο πολύ.

Οπως κι Εσύ τον Πέτρο.