ΑΣΤΕΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

 

Στεγάστηκα σε άνετο σπίτι,

αλλά οι σκέψεις μου τριγυρνούν ξάγρυπνες

από παγκάκι σε παγκάκι.

Μάταια αναζητούν ένα κλαρί Παραδεισένιο,

να ακουμπήσουν και να ξαποστάσουν.

Ψάχνουν αδέσποτες, ιδιαίτερα τα βράδια,

όταν το σώμα μου κοιμάται.

Και καθώς ψάχνουν σκοντάφτουν

πάνω σε πυραύλους και σε κανόνια.

Πάνω σε  βόμβες, σε πυρηνοκίνητα υποβρύχια.

Πάνω σε πτώματα, σε πρησμένα στομάχια.

Πάνω σε σακατεμένα σώματα.

Επιμένουν  να αναζητούν εκείνο το κλαρί.

Το κλαρί το Παραδεισένιο που μου ̉ ταξαν.

Ψάχνουν μαζί με άλλες σκέψεις.

Με όλες τις ανυπόταχτες σκέψεις,

που δεν μπορούν να στεγαστούν

σε αυτό το σύστημα.

Και είναι πολλές οι άστεγες σκέψεις!

Ας μη φαίνονται από τους πολλούς.

Ως πότε θα ψάχνουν; Δεν ξέρω. Δεν μου’ παν.

Πιστεύω μέχρι να  βρούν εκείνο το κλαρί!