ΤΑ  ΜΗΔΕΝΙΚΑ  ΤΩΝ  ΣΤΕΦΑΝΙΩΝ

 

 Πολλές φορές θαυμάζω τα στεφάνια.

΄Ολα τα στεφάνια.

Τα δάφνινα στα ηρώα,

τα λουλουδένια την πρωτομαγιά,

τα νεκρώσιμα στις κηδείες.

Ιδίως εκείνα.

Φανταχτερά και κορδελοστόλιστα,

κερδίζουν το ενδιαφέρον.

Σε μερικές κηδείες επωνύμων,

τοποθετημένα στη σειρά,

δεσπόζουν δίπλα στα κυπαρίσσια,

κάνοντας την πομπή επιβλητική.

Αλλά έτσι  στρογγυλά, όπως είναι,

θυμίζουν το μηδέν.

Μοιάζουν με μια απέραντη σειρά μηδενικών,

χωρίς άλλον αριθμό μπροστά.

΄Αθελά τους εκφράζουν τα άθροισμα

της επιτυχίας του νεκρού

την ώρα του απολογισμού.

Την ώρα που κλείνουν τα λογιστικά βιβλία της ζωής.

Είναι τα πιο διακοσμημένα μηδενικά,

προφανώς για να καλύψουν το τίποτε,

που εκφράζει το άθροισμά τους.

Και οι κορδέλες με τα ονόματα των καταθετών,

δεμένες πάνω στα στεφάνια,

προσθέτουν στα μηδενικά,

χωρίς να αυξάνουν το άθροισμα.

Ναι το άθροισμα που σε λίγες μέρες

μεταφέρεται με απορριμματοφόρα

στην πιο κοντινή χωματερή,

επαληθεύοντας το «ματαιότης  ματαιοτήτων…»!