Από την ανέκδοτη συλλογή
«Γυμναστική Περιθωρίου»

 

Ξεχνιέμαι ακόμη
και γράφω
πού και πού
τις λέξεις με χρώματα.

 

Τεχνολογία

Μια λουρίδα χλόη
και το πρόβατο
μπρός στο αυτοκίνητο
την ώρα που αυτοκτονεί ο ήλιος.
Το ένα ζώο κοιτάζει το άλλο
μυρίζονται ακίνητα
συνομιλούν
αναγνωρίζονται.

 

Η διαφορά

Τι παράξενο αλήθεια.
Χρόνια και χρόνια
τους τραγούδησε στις πλατείες,
στις συγκεντρώσεις
στην αγορά.
Τον κοίταζαν με άδειο βλέμμα
χαμογελούσαν πότε πότε
χειροκροτούσαν
μα ήταν φανερό
πως δεν καταλάβαιναν.
Τους άρεσε ίσως η φωνή του
οι μεγαλόπρεπες χειρονομίες
τα μακριά του μαλλιά
όπως ανέμιζαν στον άνεμο.
Κάποτε ωστόσο το πρόσεξε.
Αυτός κι εκείνοι δεν έμοιαζαν καθόλου.
Είχαν μάτια ρηχά
δίχως όνειρα
και κάτι πλατύτερα
πολύ πλατύτερα πέλματα.

 

Έφερε δυό κουτιά γράσο
και χαμογελώντας σαρκαστικά
άλειψε την ανύποπτη σιωπή.
Τότε τα όνειρα ντελαπάρησαν.

 

Θα ομολογήσετε πως είμαι πρακτικός.
Αποφεύγω τα περιττά πράγματα
τα λουλούδια
τις εκδρομές στο βουνό
τους ρεμβασμούς -- ιδίως αυτούς.
Δεν συνομιλώ ποτέ με τον καθρέφτη
και πολύ περισσότερο δεν ακούω
τι φλυαρούν οι φυλλωσιές.

 

Σοσιαλιστικός ρεαλισμός

Είμαι ο πιο μεγάλος
ο πιο αγωνιστής ποιητής.
Εχω γράψει
για τα πιο μεγάλα καρβέλια.

 

Θυμάμαι που έλεγες,
Μην μπεις στο δρόμο
αργοπόρησε όσο μπορείς
ο δρόμος σημαίνει τελείωσα.
Τώρα μεγαλώνεις παιδιά
διαβάζεις τις Κυριακές εφημερίδα
και ποίηση πότε πότε.