Ιωάννης Γρυπάρης (1870-1942)

Δικό μου φως (Mεσουρανίς η ολόφεγγη η Σελήνη)
Εστιάδες
(Bαθειά άκραχτα μεσάνυχτα, τρισκότεινοι ουρανοί)
Ο κισσός
(O μαύρος κι άχαρος κισσός, τον πόνο του τρυγώ)
Τα ρόδα του Ηλιογάβαλου
(Σούγραφε ροδοθάνατο η τριμερούσα η Mοίρα)
Το απόβροχο
(Tη νύχτ' απόψε ― η θλίψη της μ' ανάστησε η τρανή)
'Υπνου δάκρυα
(Mπρόβαλε μέρα λιβανή κι ονειροξεδιαλύτρα)
Ο όρθρος των ψυχών
(T’ αστέρια τρεμοσβήνουνε κι η νύχτα είναι λίγη)
από τις σελίδες του Σπουδαστηρίου Νέου Ελληνισμού.

Πόθος (Τα φιλιά σου είχαν τη λαύρα)

από την Πανελλήνιο Ανθολογία του Δ.Κ. Κοκκινάκη (1899),

που προσφέρεται από την Πύλη για την ελληνική γλώσσα.

 

Χωρισμός (Κ΄ ήρθε μέσ΄ στης αγάπης το μεθύσι)

Ύπνος (Έλα, ύπνε, και πάρε με· στην κλίνη)

Από την ανθολογία Λύρα του Ιω. Πολέμη (1910),

που προσφέρεται σκαναρισμένη από την Πύλη για την ελληνική γλώσσα.

 

Τρελή χαρά (Με γυμνό πόδι στα πλούσια τα λουλούδια)

 

Ο νυμφίος (Ιδού ο Νυμφίος έρχεται)
προσφορά του Σφραγιδονυχαργοκομήτη (προσθήκη 14.1.2008).

 

Ο πραματευτής (Ήρθε απ' τη Πόλη νιος πραματευτής)

Εστιάδες (Βαθι' άκραχτα μεσάνυχτα, τρισκότεινοι ουρανοί)

Μάθε τον πόνο... (Μάθε τον πόνο το γερό)

Κάποιο τάμα... (Για να ξοφλήσω κάποιο τάμα)

Το ωραίο νησί (Το ωραίο νησί που ο πόθος του μ' ανάβει)

Γιατί η χαρά (Γιατί η χαρά, η λίγη μας χαρά)

Ο λύχνος της ψυχής (Πάρε το λύχνο της ψυχής που αν τρέμει μα δε σβήνει)

Στερνό ταξίδι (Σκεβρό καράβι, πως στριγγά τριζοβολούν οι αρμοί σου)

από το στέκι Περι-Γραφής

 

Δεκαέξι ποιήματα :

Εστιάδες (Βαθι' άκραχτα μεσάνυχτα, τρισκότεινοι ουρανοί)

Μάθε τον πόνο... (Μάθε τον πόνο το γερό)

Κάποιο τάμα... (Για να ξοφλήσω κάποιο τάμα)

Το ωραίο νησί (Το ωραίο νησί που ο πόθος του μ' ανάβει)

Τρελή Χαρά (Με γυμνό πόδι στα πλούσια τα λουλούδια)

Γιατί η χαρά (Γιατί η χαρά, η λίγη μας χαρά)

Δικό μου φως (Μεσουρανίς η ολόφεγγη η Σελήνη)

Ο πραματευτής (Ήρθε απ' τη Πόλη νιος πραματευτής)

Ο κισσός (O μαύρος κι άχαρος κισσός, τον πόνο του τρυγώ)

Τα ρόδα του Ηλιογάβαλου (Σούγραφε ροδοθάνατο η τριμερούσα η Mοίρα)

Ο λύχνος της ψυχής (Πάρε το λύχνο της ψυχής που αν τρέμει μα δε σβήνει)

Το απόβροχο (Tη νύχτ' απόψε ― η θλίψη της μ' ανάστησε η τρανή)

Ύπνου δάκρυα (Mπρόβαλε μέρα λιβανή κι ονειροξεδιαλύτρα)

Ο όρθρος των ψυχών (Τ΄ αστέρια τρεμοσβήνουνε κι η νύχτα είναι λίγη)

Χωρισμός (Κ΄ ήρθε μες στης αγάπης το μεθύσι)

Στερνό ταξίδι (Σκεβρό καράβι, πως στριγγά τριζοβολούν οι αρμοί σου)

από τον ιστοχώρο του Νεκτάριου Μαμαλούγκου.

 

Ροδόπη (Της πούλιας γέρν΄ από ψηλά το εφτάδιπλο τ΄ αστέρι)

Η Ζουχραέ (Αλλοί στην κοσμολόγητη τη Ζουχραέ Τσιγγάνα)

Σαλώμη (Σε ασφάλτου στρώματ΄ η Μακώρ και πίσσας υψωμένη)

Φλώρα μιράμπιλις (Νεφελοκόβ΄ η συννεφιά κ΄ ήλιος χρυσός προβάλλει)

Απάμη η Βαρτάκου (Πλάι στο Δαρείο κάθεται η μάργελη η Απάμη)

Κρίνος και ψυχή (Ψυχή φρουμάζει, κόκκινη ψυχή σαν Αιμοστάτης)

Σύννεφου δάκρυ (Μες στη γαλάζιαν αντηλιά σε είδε θαμπό το μάτι)

προσθήκη 23.4.2008 – προσφορά του Σφραγιδονυχαργοκομήτη.




Επιστροφή στα κείμενα συγγραφέων από Γ

Αρχική σελίδα KEIMENA