Τα λόγια του Μάγου

του Άγγελου Σημηριώτη (1870-1944)

 

Μέσα στις πρασινάδες του βουνού

τρανός ο πύργος ξεπροβάλλει

με τα παλιά του, χίλια κάλλη,

στη γλύκα του ασυννέφιαστ΄ ουρανού,

μέσα στις πρασινάδες του βουνού.

 

Κι όπως ξαπλώνουνε τ΄ αρνάκια

κάτ΄ από δρυ ολοφούντωτο, θεριό,

στον ίσκιο του κοιμάται το χωριό

με τα γραμμένα το σπιτάκια

όπως ξαπλώνουνε τ΄ αρνάκια.

 

Η θάλασσα, ερωμένη του τρανή

στα πόδια του γλυκά πεθαίνει,

απ΄ τη μορφιά του μαγεμένη

απ΄ τη μορφιά του τη παντοτεινή

η θάλασσα, ερωμένη του τρανή.

 

Μα εμένα ο πύργος δε με νοιάζει

γιατ΄ είμ΄ εγώ μιας μάγισσας παιδί,

που χτίζει κόσμους όταν τραγουδεί

και μέσ΄ στα σύννεφα θρονιάζει·

μα εμένα ο πύργος δε με νοιάζει.

 

Μια θύρα σιδερένια και χυτή,

νύχτα και μέρα σφαλισμένη,

Βασιλοπούλα ζηλεμένη

για πάντα σ΄ άδικη σκλαβιά κρατεί,

μια θύρα σιδερένια και χυτή.

 

Της σκλάβας σκλάβα είν΄ η ψυχή μου

π΄ αληθινούς τυράννους αψηφά·

γι΄ αυτό και το κατώφλιο της κρυφά

φιλώ και λέω την προσευχή μου,

της σκλάβας σκλάβα είν΄ η ψυχή μου!

 

Άκου μ΄ εσύ κι αν είσαι Βασιλιά

γυναίκα ή κόρ΄ ή ερωμένη!

Έχεις καρδιά μαρμαρωμένη,

μα της ζωής τα ξέρω τα φιλιά

κι αν είσαι φίλ΄ ή κόρη Βασιλιά!

 

Απ΄ τ΄ όμορφό σου το κεφάλι

κομμάτιασε το στέμμα, που φορείς!
Αυτά δεν είν΄ αστέρια, που θαρρείς,

κι αν λάμπουνε με χίλια κάλλη

απ΄ τ΄ όμορφό σου το κεφάλι!

 

Πετράδια, πώχει καθεμιά στη γη,

μονάχα τον απλό γελούνε·

τ΄ αστέρι΄ αλλού φεγγοβολούνε,

στης μάγισσας ψυχής μου την αυγή,

πετράδια, που δεν έχει άλλη τη γη!

 

Πάρε μου τ΄ άστρα και στολίσου!

Στο θείο σου μέτωπο και στα μαλλιά

καθέν΄ απ΄ τα δικά μου τα φιλιά

ήλιος θ΄ ανθεί στη κεφαλή σου!

Πάρε μου τ΄ άστρα και στολίσου!

 

Και μέσ΄ στις πρασινάδες του βουνού

τώρ΄ αν ο πύργος ξεπροβάλει,

θα τούρτει συφορά μεγάλη

από τα βάθη τ΄ άπλαστ΄ ουρανού,

μέσα στις πρασινάδες του βουνού.

 

Μια μέρα ο πύργος θα γκρεμίσει

και θα πλακώσει γύρω το ωριό

σαν ένα δρυο ολοφούντωτο, θεριό,

που ο ξυλοκόπος πελεκήσει,

μια μέρα ο πύργος θα γκρεμίσει!

 

Θα σωριαστεί χαλάσματα στη γη

κάτ΄ απ΄ το πόνο το βαρύ μου·

έτσι το θένε οι στεναγμοί μου

κι ο ουρανός π΄ ακούει δεν αργεί…

θα σωριαστεί χαλάσματα στη γη!

 

Μα εκεί, που στέναξεν ο Μάγος,

θάρτει μια μέρα, μέρα μυστική,

μέσ΄ στα χαλάσματα τα σκόρπια εκεί…

Είν΄ η καρδιά σου ακόμα πάγος;

Μα εκεί, που στέναξεν ο Μάγος,

 

μέσα στις πρασινάδες του βουνού,

θάρχετ΄ ο άσπρος κι ο αράπης,

μ΄ όσα είπ΄ ο σκλάβος της αγάπης,

να σε δοξολογούνε με το νου,

μέσα στις πρασινάδες του βουνού!

 

Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμος 14 (1899), σ. 181-184.