Οι στάμνες των νεκρών

του Σωτήρη Σκίπη (1881-1952)

 

Τις στάμνες μην ξεχνάς

Αδειανές. Τα μεσάνυχτα

Που ο Μορφέας στην αγκάλη του

Μάς τυλίγει και τα Όνειρα

Μάς νανουρίζουν,

 

Στα χαγιάτια τα έρημα

Έρχονται τα Φαντάσματα

Και χορούς γύρω στήνουνε

Ξωτικούς κι αγερένιους

Ως ν΄ αποστάσουν.

 

Έπειτα διψασμένα

Νερό να πιουν γυρεύουνε

Να δροσιστούν και τρέχουνε

Στις στάμνες. Αδειανές

Ας μην τις εύρουν!

 

Γιατί οργισμένα τότες

Πέφτουν, χυμούν στον ύπνο μας,

Κι ως που να ξεδιψάσουνε

Ρουφάνε από το αίμα μας

Και την πνοή μας.-

 

Από τη συλλογή Κάλβεια μέτρα, Παρίσι 1909, σ. 38.