Οι μπελάδες του Δεσπότη

του Κωνσταντίνου Φ. Σκόκου (1854-1929)

 

Τω φίλω κ. Ν. Σαράφη

 

Μια ωμορφούλα παπαδιά,

δεν της δίνει ο θεός παιδιά,

και πικρός καϋμός της μένει –

κάνει κούρες τακτικά,

κάνει ξόρκια μαγικά,

μα του κάκου η καϋμένη!

 

Ντρέπεται και τον παπά...

Τι να γίνη; πού να πα

να κλαυθή για τ΄ άδικό της;

Μα εκεί που η συλλοή

Τήνε δέρνει... ένα πρωί

νά σου εμπρός της ο Δεσπότης!

 

— Δέσποτά μου, το και το...

τι οργή θεού είν΄ αυτό!

Θα με φάη η λαχτάρα!...

Τη λυπήθη τη φτωχή,

της περνάει μια ευχή

και της λύνει την κατάρα!...

 

Μ΄ από τότες – τι κακό

που του ήρθε ξαφνικό! –

ηύρ΄ ο δόλιος τον μπελά του...

Τρέχουν όλες σαστικές,

παπαδιές και λαϊκές,

να τους πη τα πάτερμά του!...

 

Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμος 19 (1904), σ. 24-25.