Ήμουν εγώ κι ήσουν κι εσύ…

 

Ήμουν εγώ κι ήσουν κι εσύ,

κι ήμουνα νιος κι ήσουνα νιά,

κι είπες να κάνουμε πανιά,

να πάμε στ’ όμορφο νησί.

Μα πέσαμε σ’ απανεμιά!

 

Κι είχες λαχτάρα περισσή,

κι έδειχνες τόση αποθυμιά

να πάμε στ’ όμορφο νησί

της Αρνησιάς, στη Λησμονιά

με τα κουπιά, με τα πανιά.

 

(Από τα Δεκάστιχα και βιλανέλες, 1933)

 

 

Επιστροφή