Μια ακόμα επικίνδυνη αρρώστια: ο αναδιπλασιαστικός τραυλισμός

 

Στον «Δωδεκάλογο της νεοκαθαρεύουσας», τον κατάλογο των επικίνδυνων γλωσσικών ασθενειών που δημοσιεύτηκε πρώτα στις σελίδες μου και μετά στο βιβλίο μου «Γλώσσα μετ’ εμποδίων», είχα πει ότι ο δωδεκάλογος δεν εξαντλεί τις νεοκαθαρευουσιάνικες παθήσεις και ότι υπάρχουν και μερικές ακόμα, που όμως δεν είχαν ερευνηθεί όσο έπρεπε. Μια απ’ αυτές, η αποστροφομανία, αναφέρθηκε σε προηγούμενο σημείωμα του Κοτσανολογίου. Σήμερα θα δούμε μιαν ακόμα, τον αναδιπλασιαστικό τραυλισμό.

 

Όποιος προσβληθεί από την επικίνδυνη αυτή ασθένεια, αρχίζει να τραυλίζει, π.χ. πε… πε....πο…. ή με….με…μο…. ή δε…..δο, και να αναδιπλασιάζει μανιακά μετοχές οι οποίες ποτέ δεν είχαν αναδιπλασιασμό ή που τον έχουν αποβάλει εδώ και καμιά εικοσαριά αιώνες. Διότι βέβαια δεν εννοώ εδώ τους απόλυτα αποδεκτούς στερεότυπους αναδιπλασιασμούς σαν το δεδομένο ή το τετριμμένο που ούτε καν γίνονται αντιληπτοί. Εννοώ κάτι απίθανα «πεπολιτισμένος» και «μεμολυσμένος».

 

Κι αν για μερικά απ’ αυτά τα τέρατα υπάρχει σαν δικαιολογία η ειρωνική χρήση, σε άλλες περιπτώσεις η ασθένεια είναι τόσο σοβαρή που ο ασθενής επιμένει ν’ αναδιπλασιάζει κοινότατες μετοχές σε εντελώς κυριολεκτικές χρήσεις. Είχα ψαρέψει παλιότερα το εξής αριστουργηματικό παράδειγμα, αλλά δίσταζα να το παραθέσω διότι έλεγα μήπως είναι ένα και μοναδικό:

 

Ωστόσο, η φαντασίωση των Γάλλων mainstream πολιτικών να προσομοιάσουν στον Tony Blair αποδείχθηκε ισχυρότερη ακόμη κι από το φάντασμα του Le Pen. Διότι, εν προκειμένω, η πέραν της Μάγχης φαντασίωση αφορά στο ψαύσιμα ευκταίο μέλλον, ενώ τα δεδοκιμασμένα φαντάσματα στο διαχειρίσιμο παρελθόν...

 

Το απόσπασμα είναι από το ιστολόγιο ενός οικολόγου ή κοινωνιολόγου δόχτορα και παραδέχομαι ότι η εκζήτηση τρέχει από τα μπατζάκια του (θα είχα πολλά να σχολιάσω και όχι μόνο το ‘αφορά στο’ που κοντεύει να γίνει κανόνας), αλλά το είχα θεωρήσει, ξαναλέω, συλλεκτικό κομμάτι και άρα όχι κατάλληλο για σχολιασμό. Επειδή όμως είδα χτες, στο ένθετο αριστερής εφημερίδας τον ίδιο δόχτορα να ξαναχτυπάει, σκέφτομαι πως η νόσος απειλεί να πάρει διαστάσεις. Το νέο κρούσμα ήταν, προκειμένου για τους πυρηνικούς αντιδραστήρες νέας γενιάς, ότι «παραβιάζουν τα δεδοκιμασμένα όρια ασφαλείας». Ειδικός για τα πυρηνικά δεν είμαι, αλλά ο αναδιπλασιασμός αυτός σαφώς παραβιάζει τα όρια, δεδοκιμασμένα ή όχι, της αντοχής μου.

 

 

 

 

ΥΓ Θυμάμαι τη «σκιώδη» δίκη που είχαν στήσει στη φυλακή οι ήρωες του Τσιφόρου, όπου ο δήθεν εισαγγελέας στην αγόρευσή του άρχισε να τραυλίζει λέγοντας ότι ο κατηγορούμενος είναι «πε…πο… πεπο…». Και, «πεπόνιας;» πήγε να τον βοηθήσει ο δήθεν πρόεδρος. Όχι, πεπωρωμένος. Αλλά για δεδοκιμασμένος, ούτε η τέχνη έχει τόση φαντασία να το σκαρώσει.






Επιστροφή στο Κοτσανολόγιο