Το τελετουργικό της αναγέννησης του Βόλντεμορτ

 

Καθώς πλησιάζουμε στο αποκορύφωμα του τέταρτου τόμου, ο Ποντικοουράς αναλαμβάνει να ξαναδώσει σάρκα και οστά στον αφέντη του τον Βόλντεμορτ εκτελώντας μια περίπλοκη μαγεία για την οποία χρειάζονται σάρκα, αίμα και οστά (αυτός είναι και ο τίτλος του κεφαλαίου).

 

Το κόκκαλο το παίρνει από τον πατέρα του Βόλντεμορτ, που πάνω στον τάφο του γίνεται η τελετή, τη σάρκα την προσφέρει ο ίδιος ακρωτηριάζοντας το χέρι του, το αίμα το παίρνει από τον Χάρι Πότερ τρυπώντας μια φλέβα στο δεξί χέρι του δεμένου Χάρι.

 

Και κάθε που προσθέτει ένα από τα τρία αυτά συστατικά, εκφωνεί μια τελετουργική φράση. Ας τις δούμε και τις τρεις μαζί:

 

Bone of the father, unknowingly given, you will renew your son!
Flesh of the servant, willingly given, you will revive your master.
Blood of the enemy, forcibly taken, you will resurrect your foe.

 

Η ελληνική απόδοση:

Εκ των οστών του πατρός, τα οποία εδόθησαν εν αγνοία του, θα αναγεννηθεί ο υιός αυτού

Εκ της σαρκός του δούλου, η οποία εδόθη εκουσίως, θα αναγεννηθεί ο κύριος αυτού

Εκ του αίματος του εχθρού, το οποίο ελήφθη βιαίως, θα αναγεννηθεί ο πολέμιος αυτού.

(σελ. 572-573 του βιβλίου)

 

Η τελετουργική αυτή φράση χρησιμοποιεί κατά κόρον το τριαδικό σχήμα και η ελληνική απόδοση το παρακολουθεί αρκετά ικανοποιητικά. Εκμεταλλεύεται μάλιστα πολύ καλά την καθαρεύουσα (κάτι καλό μάς άφησε αυτή η ρημάδα η διγλωσσία!) για να δημιουργήσει ατμόσφαιρα.

 

Παρατηρώ όμως ότι η ελληνίδα μεταφράστρια επέλεξε να μην τηρήσει την τριαδικότητα στο ρήμα των φράσεων: εκεί που η συγγραφέα χρησιμοποιεί τρία διαφορετικά ρήματα, renew, revive, resurrect, η ελληνική μετάφραση έχει μόνο ένα, το θα αναγεννηθεί. Εγώ προσωπικά αν είχα το πρόβλημα αυτό, θα διάλεγα διαφορετικά ρήματα: θα αναγεννηθεί, θα αναβιώσει, θα αναστηθεί.

 

Τέλος, μια και πιάσαμε την καθαρεύουσα, δεν θα ήταν κακή ιδέα να την εφαρμόζαμε ακόμα πιο ανόθευτα, και να βγάζαμε εκείνο το "ο οποίος", που όπως και να το κάνουμε, κάπως χαλαρώνει το λόγο. Η μετοχή θα έδινε πιο σφιχτό αποτέλεσμα:

 

Εκ των οστών του πατρός, δοθέντων εν αγνοία του, θα αναγεννηθεί ο υιός αυτού

Εκ της σαρκός του δούλου, δοθείσης εκουσίως, θα αναβιώσει ο κύριος αυτού

Εκ του αίματος του εχθρού, ληφθέντος βιαίως, θα αναστηθεί ο πολέμιος αυτού.

 

Καλύτερο; Ο αναγνώστης θα κρίνει. Πάντως, σίγουρα πιο σφιχτό.

 

Υπάρχει περιθώριο για κάτι παραπάνω; Υπάρχει. Να βάλουμε ένα ακόμα τριαδικό σχήμα, στην μετοχή· στο πρωτότυπο έχει given-given-taken, θα μπορούσαμε όμως αντί του δεύτερου "δίνω" να βάλουμε "προσφέρω", οπότε έχουμε:

 

Εκ των οστών του πατρός, δοθέντων εν αγνοία του, θα αναγεννηθεί ο υιός αυτού

Εκ της σαρκός του δούλου, προσφερθείσης εκουσίως, θα αναβιώσει ο κύριος αυτού

Εκ του αίματος του εχθρού, ληφθέντος βιαίως, θα αναστηθεί ο πολέμιος αυτού.

 

Βέβαια, εδώ παραβιάζουμε κάπως τη δομή του πρωτοτύπου –εγώ πάντως το προτιμώ.

 

 

 

Επιστροφή στις σελίδες του Χάρι Πότερ
Αρχική σελίδα του Νίκου Σαραντάκου




© 2005 Νίκος Σαραντάκος