Ιδιότυπος διάλογος με αφορμή τον Διάλογο

 

Μερικές φορές, θα βόλευε να είχα ιστολόγιο (ελληνιστί μπλογκ). Το λέω αυτό επειδή πολλές φορές μού γράφουν φίλοι με αντιρρήσεις, διορθώσεις ή επισημάνσεις σε όσα έχω γράψει στις σελίδες αυτές και εγώ είτε αμελώ να απαντήσω και να ενσωματώσω τη διόρθωση στις σελίδες μου, είτε περιμένω να τη μελετήσω πρώτα, με αποτέλεσμα να μην τη βάζω ποτέ. Αν είχα ιστολόγιο, η επισήμανση (διόρθωση, αντίρρηση) θα έμπαινε αυτόματα.

 

Η πρόσφατη παρατήρησή μου ότι ο Σολωμός, αν και εθνικός ποιητής, πολλούς ενοχλεί, προκάλεσε δύο αντιδράσεις. Η πρώτη από αυτές διατυπώθηκε σε μια ιντερνετική λίστα συζήτησης, στην οποία κάποτε συμμετείχα ενεργά αλλά τώρα πια δεν γράφω ποτέ εκεί ούτε καν τη διαβάζω, αν και τυπικά είμαι ακόμα διαχειριστής της. Δεν τη διαβάζω, επειδή με κουράζει ο τυφλός φανατισμός μερικών, η γαϊδουριά τουλάχιστον ενός συνονόματου και η σιωπή των υπόλοιπων. Όμως κάποιος που διαβάζει τη λίστα, θεώρησε καλό να με ειδοποιήσει ότι συζητήθηκε στη λίστα η περί Σολωμού παρατήρησή μου, οπότε πήγα και είδα τα σχετικά μηνύματα. Παραθέτω την αντίρρηση που εκφράστηκε:

 

Με αυτά [που λέω εγώ – σημ. Ν.Σ.] αποκρύβεται η μόνη αλήθεια. Ο Σολωμός είναι αυτό που είναι ο Γύζης για την ζωγραφική, ο Μάτζαρος και ο Σκαλκώτας στην μουσική κλπ. Φορείς ξένων τρόπων, ξένων φωνών, ξένων ματιών, ξένων αισθημάτων. Με την βούλησι και την θέλησι των αστικών τάξεων της χώρας, αυτοί, οι ξένοι, ονομάστηκαν εθνικοί και ελληνικοί ενώ είναι ξένοι. Δεν τα λέω εγώ - χθες μόλις τα έλεγε ο Κόρδης στην τηλεόρασι - στην εξαιρετική εκπομπή του Σαββίδη - πώς ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΗΚΕ η βυζαντινή ζωγραφική από την σχολή καλών τεχνών - μέχρι σήμερα, που υπάρχει μόνο ένα ΕΝΑ εργαστήριο επιλογής - όχι κανονικό μάθημα, και οι αγιογράφοι και οι βυζαντινογράφοι - ο Κόρδης δεν ζωγραφίζει μόνο αγιογραφίες -θεωρούνται από το ελληνικό κράτος ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΕΣ - και ανήκουνε στο τεχνικό επιμελητήριο σαν διακοσμητές. ΔΕΙΞΤΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ - είπε ο Κόρδης.
Ο Σολωμός χρησιμοποιήθηκε για να βουβάνη την ελληνική φωνή . Η ποίηση  του Σολωμού ΔΕΝ είναι ελληνική. Μπορεί να αρέση ή να μην αρέση, να είναι σπουδαία ή ασήμαντη, αλλά δεν είναι ελληνική. Η Ελληνική ποίησι έμεινε νεκροζώντανη στο δημοτικό τραγούδι, στάσιμη, χωρίς στόματα να την μιλάνε, χωρίς αυτιά να την ακούνε. ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ.

 

Δεν θα σχολιάσω, είναι κουραστικό να ανασκευάζεις την εικονική πραγματικότητα ιδίως όταν προβάλλεται σαν «μόνη αλήθεια» –να παρατηρήσω μόνο ότι, όπως βλέπετε, ο κατάλογος των προγραφών (αν μια μέρα κρύα έρθουν οι ελληνοχριστιανοί ταλιμπάνοι στην εξουσία) είναι μακρύς.

 

Η άλλη αντίρρηση ήρθε από εκλεκτό φίλο ο οποίος συχνά-πυκνά κάνει εύστοχες παρατηρήσεις στα γραφόμενά μου (τις οποίες μερικές φορές αμελώ ή αναβάλλω να ενσωματώσω). Μου λέει λοιπόν, ότι: Κοιτώντας λοιπόν μόνο το συγκεκριμένο κείμενο έχω να παρατηρήσω ότι, ναι μεν (πιστεύω ότι) έχεις δίκιο σε φιλολογικό επίπεδο (ως προς το "ρυπαρό αίμα σκυλιών"), πολύ φοβάμαι όμως ότι επί της ουσίας συμφωνώ μαζί του. Και ποια είναι (κατά τη γνώμη μου) η ουσία; Ότι εδώ υπάρχει ένα τεράστιο (αν μπορώ να το πω έτσι) ηθικό ζήτημα.

 

Τεράστιο ηθικό ζήτημα πράγματι υπάρχει –όσον αφορά το έγκλημα της σφαγής των αμάχων στην Τριπολιτσά, και την αναγνώριση ή την αποσιώπησή του σήμερα. (Η οποία αποσιώπηση μπορεί να πάρει δυο μορφές, είτε την παλιά καλή, είτε τη σύγχρονη των καινούργιων σχολικών βιβλίων της Ιστορίας, που αποσιωπά τις ωμότητες και των δυο πλευρών). Όμως εξακολουθώ να διαφωνώ με την εξέταση των ζητημάτων του τότε με σημερινά μέτρα, όπως πιστεύω ότι κάνει ο μοντέρνος αντιεθνικιστής λόγιος· και σε κάθε περίπτωση απαιτώ φιλολογική-μεθοδολογική εντιμότητα στην εξέταση του ζητήματος.

 

Ο φίλος μου είπα παραπάνω, μου επισήμανε ότι στο ίδιο πνεύμα έχει γράψει και άλλος ένας μοντέρνος αντιεθνικιστής. Βέβαια, αν και ο δεύτερος τσιτάρει τον πρώτο, οι περιπτώσεις δεν ταυτίζονται. Ο πρώτος, αν μη τι άλλο, έχει αξιέπαινο θάρρος αφού διατυπώνει τις απόψεις του ενώ διαμένει στην πόλη όπου ενοχλητικοί βουλευτές δολοφονούνται, «βλάσφημα» (και ανόητα) βιβλία καίγονται, λήμματα λεξικών αποφασίζονται στις αίθουσες των δικαστηρίων ενώ «αντεθνικά» συνέδρια ματαιώνονται· ο άλλος εκ του ασφαλούς μπορεί «να την λέει Μακεδονία» αφού βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τους απογόνους του Φίλιππου του Γ’ και του Γκοτζαμάνη του Α’.

 

Η δεύτερη αυτή αναφορά στον Σολωμό, από βιβλίο που κυκλοφόρησε σχετικά πρόσφατα, έχει ως εξής:

Εξ ού και γοήτευσε τον μετέπειτα εθνικό ποιητή του εν λόγω κράτους, ο οποίος, στον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν», εξύμνησε, με λεξιλόγιο αντάξιο χολλυγουντιανού σπλάτερ και με μια ολοφάνερη, σχεδόν κανιβαλική, απόλαυση, τους διαμελισμούς γυναικών και παιδιών, τα ποτάμια αίμα, τα «κομμένα/ χέρια, πόδια, κεφαλές/ και παλάσκες και σπαθία / με ολοσκόρπιστα μυαλά / και με ολόσχιστα κρανία/ σωθικά λαχταριστά» (!) και λοιπά κατορθώματα των founding fathers του έθνους-λαού (του).

 

Με το βιβλίο αυτό μπορεί να ασχοληθώ κάποτε, όχι επί της ουσίας διότι είναι βαρετό αλλά για να σχολιάσω την επιπολαιότητα με την οποία μεταχειρίζεται ο συγγραφέας τις πηγές του. Προς το παρόν, μια μόνο παρατήρηση, φιλολογική, στα περί Σολωμού (την οποία οφείλω επίσης στον ίδιο φίλο):

 

Το εντός παρενθέσεως θαυμαστικό μετά τη φράση «σωθικά λαχταριστά» είναι του συγγραφέα, οπότε δικαιούμαι να συμπεράνω ότι σε αυτήν την φράση ακριβώς βασίζει την κρίση του περί «ολοφάνερης, σχεδόν κανιβαλικής, απόλαυσης». Επομένως, δικαιούμαι να συμπεράνω ότι ο συγγραφέας δεν γνωρίζει τη σημασία της λέξης «λαχταριστός», η οποία σήμερα μεν σημαίνει «ελκυστικός, επιθυμητός», αλλά στην εποχή του Σολωμού σήμαινε «σπαρταριστός, σχεδόν ζωντανός» (βλ. και το λεξικό Κριαρά που έχει και σχετικά παραθέματα) και άλλωστε αυτή ήταν η πρώτη σημασία της λέξης, που ετυμολογείται από το λακτίζω.

 

Δεν τα λιμπίστηκε λοιπόν ο ποιητής τα σωθικά των σφαγμένων, απλώς περιέγραψε ότι σπαρταρούσαν, ότι ήταν ακόμα σχεδόν ζωντανά· καταρρέει λοιπόν όλο το οικοδόμημα περί σχεδόν κανιβαλικής απόλαυσης που σκαρφίστηκε ο εκ Βρυξελλών δοκιμιογράφος, που απλώς κατάφερε εδώ να καταδείξει την επιπολαιότητά του και την ελλιπή του γνώση για την ελληνική γλώσσα –ενώ τα αμερικάνικα, ως φαίνεται, τα κατέχει αρκετά καλά αφού παραθέτει στο πρωτότυπο (δεν μπόρεσε άραγε ή δεν θέλησε να μεταφράσει;) τους founding fathers του έθνους-λαού του.

 

 

 

Επιστροφή