Από πότε λέμε «γεια σου»;

 

Ο φλωρεντινός διδακτικός ποιητής Fazio degli Uberti (1305- μετά το 1367) μπορεί να μην είναι γνωστός παρά σε ελάχιστους, αλλά αξίζει την προσοχή μας από σπόντα. Ήταν γόνος παλιάς φλωρεντινής οικογένειας (του κλάδου των Γιβελίνων) που μνημονεύεται στην Κόλαση του Δάντη, και η οποία είχε εξοριστεί για πολιτικούς λόγους από τη γενέθλια πόλη. Έτσι, ο ποιητής γεννήθηκε στην Πίζα και έζησε σε διάφορες πόλεις της Ιταλίας επιδιώκοντας πάντα να επιστρέψει στη Φλωρεντία. Μάταια, αφού πέθανε στη Βερόνα.

 

Το έργο της ζωής του ήταν ένα μεγάλο διδακτικό ποίημα, Il Dittamondo (που όποιος ξέρει πώς ακριβώς μεταφράζεται, παρακαλείται να μας το πει), σαφώς επηρεασμένο από τον Δάντη. Το δούλευε είκοσι χρόνια χωρίς να το τελειώσει και σ’ αυτό αφηγείται τις περιπλανήσεις του σε όλα τα μέρη του γνωστού τότε κόσμου.

 

Στο τρίτο βιβλίο και στο 23ο κεφάλαιο υπάρχει το απόσπασμα που μας ενδιαφέρει. Γιατί μας ενδιαφέρει; Διότι μας διασώζει, σε προφορικό λόγο, φράσεις ελληνικές που δεν έχουν καταγραφεί σε ελληνικά κείμενα παρά πολύ αργότερα –ας όψεται η διγλωσσία που ταλανίζει τον τόπο από τους ελληνιστικούς χρόνους και μετά. Έτσι, στο ποίημα αυτό που ξεκίνησε να γράφεται το 1346, βρίσκουμε τις ελληνικότατες φράσεις Γεια σου, Καλώς ήρθες, Ξεύρεις φραγκικά; Είμαι Ρωμαίος και ξεύρω γλώσσες, Παρακαλώ σε φίλε μου, Μετά χαράς.

 

Το απόσπασμα του ποιήματος που μας ενδιαφέρει είναι:

 

E giunto a lui, de la bocca m’uscio 
“Jiá su” e fu greco il saluto, 
perché l’abito suo greco scoprio.
30 
Ed ello, come accorto e proveduto, 
Calós írtes allora mi rispose, 
allegro piú che non l’avea veduto. 
Cosí parlato insieme molte cose, 
ípeto: xéuris franchicá? Ed esso: 35 
Ime roméos e xéuro plus glose. 
E io: Paracaló se, fíle mu; apresso 
mílise franchicá ancor gli dissi. 
Met
á charás, fu sua risposta adesso. 

 

Πρόχειρη μετάφραση (διορθώσεις καλόδεχτες, διότι τον τέταρτο στίχο μάλλον τον έχω σμπαλιάρει, ίσως και άλλους):

Φτάνοντας κοντά του, από το στόμα μου βγήκε

ένα «Γεια σου», που είναι ελληνικός χαιρετισμός,

γιατί τα ρούχα του φανέρωναν τον Έλληνα.

Κι εκείνος, όπως ταίριαζε κι όπως περίμενα

«Καλώς ήρθες», μου απαντάει τώρα

χαρούμενος όσο ποτέ άλλοτε δεν τον είχα δει.

Κι  έτσι κουβεντιάσαμε πολλά και διάφορα

και του είπα: «Ξεύρεις φραγκικά;» Κι εκείνος:

«Είμαι Ρωμαίος και ξεύρω πολλές γλώσσες».

Κι εγώ: «Παρακαλώ σε φίλε μου, μετά

μίλησέ μου φραγκικά», του είπα.

«Μετά χαράς», απάντησε αμέσως.

 

Και λίγους στίχους πιο κάτω, όταν τον ρωτάει πού πηγαίνει, ο ρωμιός του απαντάει χρησιμοποιώντας μια ακόμα ελληνική λέξη:

Qui presso a una chora, dove il re Pirro anticamente stava”, δηλαδή «Εδώ κοντά σε μια χώρα όπου παλιά ήταν ο βασιλιάς ο Πύρρος».

 

Στο υπόλοιπο έργο, απ' όσο κοίταξα, δεν υπάρχουν άλλες ελληνικές λέξεις –αλλά και πάλι, νομίζω πως η ανακάλυψη είναι εντυπωσιακή. Ώστε πριν από 666 χρόνια, οι άνθρωποι που ζούσαν σ’ αυτό τον τόπο χρησιμοποιούσαν φράσεις πολύ όμοιες με τις σημερινές!

 

Για να μη βλογάω τα γένια μου: το εύρημα δεν είναι δικό μου. Ο γλωσσολόγος Νίκος Νικολάου το βρήκε, ο Nick Nicholas δηλαδή, ο ελληνοαυστραλός μάγος του TLG και μεταφραστής (μαζί με τον Γιώργο Μπαλόγλου) της Παιδιοφράστου διηγήσεως των τετραπόδων ζώων στα αγγλικά. Μου το είχε στείλει σε ανύποπτο χρόνο, που λένε· σε κάποια αλλαγή υπολογιστή έχασα το ηλεμήνυμα αλλά τελικά ξαναβρήκα το κείμενο χάρη στο γκουγκλ που βλέπει τα πάντα.

 

 

 

 

Επιστροφή στις "γλωσσικές ακρότητες"

Αρχική σελίδα του Νίκου Σαραντάκου