Ο Γκρέιχαμ και η Ζεν

Σε άρθρο του για τη γραφή των ξένων ονομάτων ("Στο κενό ο Κενώ και κιτς ο Κητς", Νέα 19.6.99), ο πάντα εύστοχος Γιάννης Η. Χάρης παρατηρεί:

 

 

Η τάση να αποδοθεί πιστά η προφορά, αναμορφώνοντας τον Γκράχαμ Σουίφτ σε Γκρέιαμ Σουίφτ, ή και τον Πόε σε Πόου, μας απομακρύνει εξίσου από την εικόνα του ονόματος, και πάντως έχει, ας δεχτούμε, νόημα μόνο αν μιλάει κανείς με ξενική προφορά. Γιατί αν μιλήσει ελληνικά, ακολουθώντας τη φωνητική της ελληνικής γλώσσας, τότε το Γκρέιαμ, αντί για το ελαφρώς συμβατικό Γκράχαμ, είναι, νομίζω, τερατώδες. Και σκεφτείτε τώρα, ξαφνικά, να γράφουμε Ρόοζβελτ τον Ρούζβελτ, Τζιμπρώλταρ το Γιβραλτάρ, Βαγουένσα τον Λεχ Βαλέσα.

 

 

Στην Ελευθεροτυπία της Τρίτης 4.1.2000, ο Χρίστος Μιχαηλίδης στα Πρόσωπα χρησιμοποιεί τον "ενδιάμεσο" τύπο Γκρέιχαμ (συμβιβασμός Γκράχαμ-Γκρέιαμ;) σε κείμενο στο οποίο αναφέρεται σε διάφορους αιωνόβιους· αλλά δυο αράδες πιο κάτω γράφει Ζεν Καλμέντ την αρκετά γνωστή υπεραιωνόβια γαλλίδα Jeanne Calment. Μονόπλευρη η γλωσσομάθειά τους και οι ευαισθησίες τους το ίδιο.

 

 

 

Επιστροφή στις "γλωσσικές ακρότητες"
Αρχική σελίδα του Νίκου Σαραντάκου




© 2001 Νίκος Σαραντάκος
sarant@village.uunet.lu
This page has been visited times.