Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η φράση ΚΟΓΞ ΟΜ ΠΑΞ δεν απαντάται πουθενά

στην αρχαία Ελληνική γραμματεία.

   Η πρώτη αναφορά της, καθ' όσον γνωρίζουμε, γίνεται από τον τέκτονα

αποκρυφιστή του 17ου αι. Meursius, ο οποίος την συσχετίζει με

υποτιθέμενα αρχαία αιγυπτιακά μυστήρια.

   Ο Edouard Schure' ("Οι Μεγάλοι Μύσται", α' εκδ. 1889) αποδίδει

στην φράση ινδουιστική προέλευση, σχετίζοντάς την με την ινδουιστική

επωδό "Kansha Oum Pasha".

   Το Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής (Γουέστκοτ, Μάθερς, Κρόουλυ κλπ.)

αποδίδει στην φράση προέλευση από τα υποτιθέμενα αιγυπτιακά μυστήρια

και συγκεκριμένα από το αιγυπτιακό "Khabs Am Pekht". Την θεωρία αυτή

ακολουθεί ο Aleister Crowley, ο οποίος εκδίδει το 1907 το βιβλίο του

με τίτλο "Konx Om Pax".

 

   Η αλήθεια είναι ότι προσωπικώς εξεπλάγην, ίσως με κάποια ενδόμυχη

απογοήτευση, όταν ο φίλος Νίκος Σαραντάκος σε σχετική συζήτησή μας

απομυθοποίησε την υποτίθεται μαγική φράση. Ας δούμε πώς έχουν τα

πράγματα.

 

Λεξικόν Ησυχίου, λήμμα Κ-3184:

 

κογξ· ομοίως παξ· επιφώνημα τετελεσμένοις και της δικαστικής ψήφου

ήχος, ως η της κλεψύδρας παρά δε Αττικοίς βλοψ.

 

   Προφανώς, σε κάποια μεσαιωνική έκδοση του Λεξικού του Ησυχίου,

εγράφετο "κογξ ομ. παξ"· "ομ." = "ομοίως" (συντομογραφία). Προφανώς

ο Meursius το παρανόησε, το εξέλαβε ως ενιαία, ακατανόητη φράση

"κογξ ομ παξ", το πήραν μετά όλοι οι αποκρυφιστές και έγινε χαμός...

Τόσο απλό...

 

Κογκς! ο ήχος που κάνει το πετραδάκι στην κλεψύδρα που πέφτει.

Μπλοψ! ο ήχος της σταγόνας στην κλεψύδρα. Παξ = σιωπή, ησυχία!

 

   Τόσο απλό...

 

   Ακολουθούν πλήθος σχετικών ευφάνταστων αναφορών.

 

         Φειδίας Μπουρλάς, 1 Φεβ. 2003

 

---

 

   Οι κλασσικές ερμηνείες των θεωρούντων τις λέξεις Ελληνικές

είναι "φύγε, ξένε, ύπαγε!" και "άκου, βλέπε, σώπα".

 

   Για την κλασσική ερμηνεία από το αιγυπτιακό "Khabs am Pekht",

βλ. κατωτέρω.

 

---

 

Εγκυκλοπαίδεια "Πάπυρος-Larousse-Britannica", εκδ. Πάπυρος, 1990.

Λήμμα "Μυστήρια και Μυστηριακές θρησκείες", άρθρο "Διαδικασία και

ουσία των Ελευσινίων Μυστηρίων", της αρχαιολόγου Αντουανέττας Καλλεγιά

(τ. 44, σελ. 253):

 

   "Το βράδυ της 20ής και οι πρώτες ώρες της 21ης Βοηδρομιώνος ήταν η

"νύχτα των μυστηρίων", η κυριότερη στιγμή της γιορτής. Οι υποψήφιοι

εισέρχονταν στο Τελεστήριο, όπου πραγματοποιούνταν το πρώτο στάδιο

της μύησης, η "τελετή". Έχει γίνει λόγος για "δρώμενα", "λεγόμενα" και

"δεικνύμενα" ... Τα δρώμενα ήταν πιθανώς αναπαράσταση του μύθου της

αρπαγής της Κόρης και της περιπλάνησης της Δήμητρας ... Η τελετή αυτή

θα προκαλούσε την λύπη και τον έλεο των μυστών, που θα οδηγούνταν στην

κάθαρση. Κατάληξη της πράξης αυτής θα ήταν η αποστολή του Τριπτόλεμου

για την διάδοση της γεωργίας στον κόσμο, συνοδευόμενη από τις λέξεις

"Παξ Κογξ", που, ίσως, σήμαιναν "ο θεός να δίνει να ολοκληρωθούν οι

επιθυμίες σου". Ορισμένοι ερευνητές εντάσσουν στα δρώμενα το συμβολικό

ταξίδι των μυστών στον Κάτω Κόσμο (δηλ. τον εικονικό τους θάνατο), στο

σκοτάδι του οποίου θα συναντούσαν "φάσματα", για να καταλήξουν στα

φωτεινά Ηλύσια Πεδία. Έτσι θα συμμετείχαν μυστικά στη θεία φύση."

 

---

 

Edouard Schure', "Οι Μεγάλοι Μύσται -

Εισαγωγή στην απόκρυφη ιστορία των θρησκειών -

Ράμα-Κρίσνα-Ερμής-Μωυσής-Ορφέας-Πυθαγόρας-Πλάτωνας-Ιησούς"

α' έκδοση 1889

Μετάφραση από την 205η γαλλική έκδοση, Β. Σκληρός

 

Κεφάλαια:

1. Ράμα - Ο άριος κύκλος.

2. Κρίσνα - Οι Ινδίες κι η βραχμανική μύηση.

3. Ερμής - Τα μυστήρια της Αιγύπτου.

4. Μωυσής - Η αποστολή του Ισραήλ.

5. Ορφέας - Τα μυστήρια του Διόνυσου.

6. Πυθαγόρας - Τα μυστήρια των Δελφών.

7. Πλάτωνας - Τα Ελευσίνια μυστήρια.

8. Ιησούς - Η αποστολή του Χριστού.

 

Κεφ. 7. "Πλάτωνας - Τα Ελευσίνια μυστήρια"

Περιγράφει αναλυτικά το τελετουργικό των Ελευσινίων, επικαλούμενος

ως πηγή, στο συγκεκριμένο σημείο, τον Πορφύριο.

Σημείωση σελ. 396:

 

"Κόνξ Ομ Παξ". Οι λέξεις αυτές δεν έχουν κανένα νόημα στα ελληνικά.

Αποδεικνύουν μια φορά πως έχουν πολύ παλιά κι ανατολίτικη προέλευση.

Ο Ουίλφορ τους δίνει σανσκριτική καταγωγή. Το "Κονξ" προέρχεται από

το "Kansha" που σημαίνει: εκείνο που ποθούμε βαθύτατα. Το "Ομ"

προέρχεται από το "Oum", ψυχή του Βράχμα. Και το "Παξ" από το "Pasha",

γύρος, αλλαγή, κύκλος. Η ανώτατη λοιπόν ευχή του ιεροφάντη της

Ελευσίνας σήμαινε: Να εκπληρωθούν οι πόθοι σου. Ξαναγύρνα στην

παγκόσμια ψυχή! [Σημ. Φ.Μ. Εννοεί προφανώς, με την λήξη του κύκλου των

ενσαρκώσεων και της ανελικτικής πορείας της ψυχής του μυουμένου]

 

Στο κεφ. 2 σημειώνει:

 

ΑΟΥΜ

Η λέξη αυτή στη βραχμανική μύηση σημαίνει ο υπέρτατος Θεός,

ο Θεός-Πνεύμα. Κάθε γράμμα της αντιστοιχεί σε μια απ' τις θείες

ιδιότητες, με απλά δηλαδή λόγια σε ένα από τα πρόσωπα της Τριάδας.

 

---

 

Δημ. Δημόπουλος, "Η ημιτελής "Ελευσίνια Διαθήκη" του Άγγελου

Σικελιανού",  περιοδικό "Ελληνική Αγωγή", τ. 16/69, Γαμηλιώνος-

Ανθεστηριώνος (Ιαν.) 2003:

 

   "Στις ομιλίες του για την Ελευσίνια Διαθήκη ο Άγγελος Σικελιανός

φαίνεται να δέχεται την άποψι, ότι η Ορφική θεολογία καί τα Μυστήρια

εισήχθησαν στην Ελλάδα από την Αίγυπτο, εκεί δε πάλι ότι είχαν είσαχθή

από την Βεδική Ινδία. Έτσι φαίνεται να ερμηνεύη το γεγονός, ότι

υπήρξαν πλείστες αναλογίες και ομοιότητες ανάμεσα στα τελούμενα εδώ

και σ' εκείνες τις χώρες. Ίσως είχε επηρεασθή από τον P. Foucard

["Les Mysteres d' Eleusis", 1922] και άλλους, που υπεστήριζαν τότε

αυτήν την άποψι. Εντούτοις, δεν είναι κατηγορηματικός. Αναφερόμενος

επί παραδείγματι στις μυστηριώδεις λέξεις "Κογξ, Ομ, Παξ", οι οποίες

αναφέρονται ίδιες και στην Ελευσίνα και στην Ινδία, παρατηρεί ότι "θα

'ταν τολμηρό να αναγάγουμε τα πάντα, λόγω τριών λέξεων, στην Ινδία"

και πιθανολογεί ότι οι λέξεις αυτές ίσως εισήχθησαν στην Ελευσίνα σε

ύστερη εποχή από Αλεξανδρινούς που εθαύμαζαν την Ανατολή.

[Σημ. Φ.Μ: Ορθώς δεν εμπιστευόταν ο Σικελιανός την φράση, η οποία

εισήχθη σε... πολύ μεταγενέστερη εποχή!]

Άλλωστε, στην 4η ομιλία του υποσχόταν ό Ποιητής να διασυνδέση στην

επόμενη ομιλία του την θέσπισι των Μυστηρίων με την αρχαία Θράκη και

την μινωική Κρήτη - η οποία όμως 5η ομιλία τελικώς δεν έγινε ποτέ,

μολονότι, όπως φαίνεται στο ανέκδοτο αρχείο του, είχε σχεδιασθή.

   Σήμερα βεβαίως, χάρις σε νεώτερες έρευνες, μας είναι γνωστό, ότι η

διάδοσις της προκατακλυσμιαίας θεολογίας, αυτής την οποία έγνωρίσαμε

ως Ορφική, είχε ακολουθήσει ακριβώς την αντίθετη κατεύθυνσι: Από την

Ελλάδα και το Αιγαίο προς νότον, στην Αίγυπτο και την Λιβύη, και προς

ανατολάς, μέχρι των Ινδιών καί του Ειρηνικού ωκεανού. Αλλά βεβαίως

από έναν Ποιητή δεν αναμένει κανείς επιστημονικές έρευνες και

τεκμηριώσεις, αυτές που ο Walter Otto αποκαλεί περιφρονητικά

"ιστορισμό" ["Theophania", 1956].

         "Γιατί ποτέ δε λόγιασα το πότε καί το πώς,

         μα εβύθισα τη σκέψη μου μέσα στην πάσαν ώρα..."

["Λυρικός Βίος" Β']"

 

---

 

Διαμαντής Κούτουλας, "Το όραμα της Περσεφόνης στα Ελευσίνια Μυστήρια",

περιοδικό "Ελληνική Αγωγή", τ. 16/69, Γαμηλιώνος-Ανθεστηριώνος (Ιαν.)

2003:

 

   "Στην κρίσιμη στιγμή της Ελευσίνιας Εποπτείας οι αρχαίοι συγγραφείς

σιγούν... Το τελευταίοβράδυ των Ελευσινίων, ύστερα από οκτώ ημέρες

νηστείας και καθαρμών, οι μύστες εισήρχοντο στο Τελεστήριο για να ΔΟΥΝ

την Εποπτεία, δηλ. την Επιφάνεια (=εμφάνισι) της Κόρης. [...]

   Κατά την ύψίστη στιγμή της Μυήσεως ο Ιεροφάντης άνοιγε ξαφνικά την

θύρα του Ανακτόρου καί "υπό πολλώι πυρί τελών τα μεγάλα και άρρητα

μυστήρια βοά καί κέκραγε λέγων: Ιερόν έτεκε πότνια Κούρον, Βριμώ

Βριμόν, τουτέστιν Ισχυρά Ισχυρόν" (Ιππόλ. Έλεγχος, 5,8). Ανοίγοντας

την μικρή πόρτα του Ανακτόρου, πρόβαλε ένα δυνατό φως, η φωτιά

εφούντωνε και "υπό το πυρ" ο Ιεροφάντης εμφανιζόταν και ΕΜΦΑΝΙΖΕ

(ιεροφάντης = ο τα ιερά φαίνων) τα Ιερά Αντικείμενα (=τα δεικνόμενα).

   Ήτav η υψίστη στιγμή της Επιφανείας της Κόρης. Ενώ χτυπούσε

"κεραύνιον ηχείον" (Σχόλ. Αριστοφ. Νεφ. 292), "σχήμα τι" ανυψωνόταν

από το έδαφος! (Βλ. Κ. Kerenyi, "Eleusis", 1967, και Rhetor. Gr. VII,

123).

   Έκθαμβοι οι Μύστες εκύτταζαν ψηλά φωνάζοντας "Ύε" (=βρέξε) και

κατόπιν έσκυβαν προς την γη, λέγοντας "Κύε" (=καρποφόρησε). Η Εποπτεία

ετελείωνε με την επίδειξι από τον Ιεροφάντη του "εν σιωπή τεθερισμένου

στάχυος", όπως έχουμε προαναφέρει και της μυστηριώδους φράσεως: ΚΟΝΞ,

ΟΜ, ΠΑΞ. (Πιθανώς αντίστοιχου του Πυθαγορείου: Άκουε, Όρα, Σίγα. Κατά

το Liddel-Scott "Παξ" σημαίνει Σιωπή και Κόν(ν)εω-ώ = Ακούω). Ανάμεσα

στον εκκωφαντικό ήχο του "κεραυνίου ηχείου" καί του "μεγάλου πυρός"

του ανακτόρου, η Περσεφόνη έκαμνε την Εμφάνισί της μπροστά στα μάτια

των Ελευσινίων Μυστών κατά την μεγάλη Νύκτα της Εποπτείας. Ουδείς

πλέον μπορούσε να αμφισβητή την ύπαρξι των Θεών, γιατί είχε ΔΕΙ την

Κόρη! Ο ίδιος ο Ηρακλής, αποκαλύπτοντας έμμεσα το περιεχόμενο της

Εποπτείας, είχε αναφέρει τα λόγια: "Έχω δει την Φωτιά και την Κόρη",

όταν του απαγόρευσαν, λόγω των φόνων που είχε κάνει, την μύησι στα

Ελευσίνια Μυστήρια. (Papiri della R. Universita de Milano, I. 177)

Αλλά και σε πολλά άλλα Μυστήρια γίνονταν εμφανίσεις (=επιφάνειες)

πνευμάτων, όπως αναφέρει ο Πρόκλος: "Ώσπερ εν ταις τελεταίς των

αρρήτων φασμάτων δείξεις..." (Σχόλ. Πολιτ. Πλάτων, έκδ. Pitra, σ. 142)

και ο Πλούταρχος: "εκ δε τούτου φως τε θαυμάσιον απήντησεν και τόποι

καθαροί καί λειμώνες εδέξαντο, φωνάς και χορείας καί σεμνότητας

ακουσμάτων ιερών καί ΦΑΣΜΑΤΩΝ αγίων έχοντες" (Πλούταρχος, Fragm. V. 9,

Didot). To τι ακριβώς είδους πνευματιστικά φαινόμενα ελάμβαναν χώρα

στα Ελευσίνια Μυστήρια δεν είναι δυνατόν να το δείξη η εκ του μακρόθεν

ορθολογική επιστήμη. Άλλο να περιγράφη κάποιος τα... "αναστενάρια" και

άλλο να χορεύη ο ίδιος στα...κάρβουνα!

   [...] Είναι σαφές από όλες τις σχετικές φιλολογικές πηγές ότι

τα Μυστήρια και ειδικώς η Εποπτεία των Ελευσινίων συνίστατο σε

τελετουργία Επικλήσεως Πνευμάτων και σε θεουργική επιφάνεια της

Περσεφόνης. Όποιος είχε αμφιβολίες για τους Θεούς μπορούσε να περάση

την φθινοπωρινή ισημερία από την Ελευσίνα για να ΔΗ, ιδίοις όμμασιν,

και ενώπιος ενωπίω την Κόρη και τους άλλους θεούς.

   [...] Ο Πρόκλος τον 5ο αι. μ.Χ. και ενώ η Ελευσίνα είχε καταστραφή

15 χρόνια πριν από την γέννησί του από τις ορδές των χριστιανών Γότθων

του Αλάριχου, διατηρούσε και τελούσε την θεουργία της Ελευσίνος.

[K. Clinton, "The sacred officials of the Eleusinian Mysteries", 1974]

Πολύ αργότερα, τον 11ο αι., ο Μιχαήλ Ψελλός περιγράφει μια θεουργική

τελετουργία που διηύθυνε ένας... αρχιεπίσκοπος (!) ακολουθώντας την

τελεστική του Πρόκλου! [Scripta Minora I, 237] Και στις δύο, τόσο

μακρινές μεταξύ τους, περιπτώσεις το περιεχόμενο είναι κοινό:

εμφανίσεις πνευμάτων, "πυρ σε σχήμα αγοριού" ή "άμορφον πυρ απ' όπου

βγαίνει φωνή"!"

 

---

 

Αντ. Θ. Βασιλάκης, "Η διεθνής φράση "Κονκς Ομ Παξ" από τα Ελευσίνια

και την Κρήτη", περιοδικό "Δαυλός", τ. 218, Φεβ. 2000, σελ. 13817-24

 

   Μια πρωτότυπη ερμηνεία από τον Αντ. Βασιλάκη:

"αρκετά ανά τα μάτια" (κόγχη (μάτια) - ανά - αρκετά!)

(ο μύστης κατεβάζει το χέρι με το οποίο σκέπαζε τα μάτια του)

 

http://www.kairatos.com.gr/myweb/minoitislatreytis.htm

 

---

 

Charles Berlitz, "Mustnria apo 3exasmevous kosmous", 1972

(ell. ekd. Wrora, 1976, mtf. Ntivou Garoufalia):

 

   "Evas e3orkismos twv Magias bre8nke va moiazei sxedov

akribws me mia frasn pou xrnsimopoiotav se mustikes

teletourgies twv arxaiwv ellnvikwv mustnriwv.

(Snm. tou Met. Avaferetai sto KONE3 OMON PANE3 twv Magias:

"Fuge, 3eve, upage!" kai sto KON3 OM PAN3 twv Eleusiviwv

Mustnriwv pou isws etumologika va proerxetai apo ta

savskritika KANSA OM PANTSA pou proferouv oi Braxmaves

otav teleiwvouv tis ka8nmerives 8rnskeutikes tous

teletes.)"

 

---

 

Γ.Κ. Γεωργαλάς, "Προϊστορική εξάπλωσις των Αιγαίων", εκδ. ΤΟΤΕ, 1996:

 

   "Στα Ελευσίνια Μυστήρια έδιωχναν τους ξένους με την μυστηριακή φράση

"Κονξ Ομ Πανξ". Οι Μάγια έλεγαν "Κόνεξ Όμον Πάνεξ". Οι Βραχμάνες στις

Ινδίες έλεγαν "Κάνσκα Ομ Πάκσχα".

   Τις λέξεις αυτές επεχείρησαν ανεπιτυχώς να ερμηνεύσουν ως

φοινικικές, εβραϊκές, αιγυπτιακές, σανσκριτικές. Στην πραγματικότητα

είναι καθαρώς ελληνικές.

   Ο Ησύχιος γράφει ότι οι τρεις λέξεις είναι "επιφώνημα τετελεσμένοις,

και της δικαστικής ψήφου ήχος ως ο της κλεψύδρας".

   Ο σχολιαστής του Ησυχίου, Funger, παρατηρεί: "Η λέξις παξ, που

σημαίνει σιωπή, είναι σαφώς ελληνική... όταν επέβαλλον σιωπή ή ήθελαν

να υπογραμμίσουν τα λεχθέντα, έλεγαν παξ." Και ο Scaliger, αναφέρει

ότι οι Έλληνες τελείωναν μια συνομιλία με τη λέξη παξ, την οποία

χρησιμοποιούσαν επίσης οι παρόντες που δεν ήθελαν να λάβουν το λόγο

(Auson, Tolli).

   Από το ελληνικό παξ, προήλθε το λατινικό pax απ' όπου και τα paix,

peace, pace = σιωπή και ειρήνη."

 

---

 

Γ.Κ. Γεωργαλάς, "Έρευνες γύρω από τον Όμηρο", εκδ. ΤΟΤΕ, 1997:

 

   Μεταξύ διαφόρων υποθέσεων για την ετυμολογία του ονόματος του

Ομήρου, αναφέρει και την ακόλουθη (χωρίς να λέει αν είναι δική του ή

όχι):

   "Άλλη ερμηνεία είναι ότι προκύπτει από τα Ομ+ήρως = θεϊκός ήρως,

αφού το Ομ = θεός από την φράσι των Ελευσινίων Μυστηρίων Ομ - κονγκ -

παξ, συνάγεται ότι Ομ ήταν το μυστηριακό όνομα του ενός Θεού."

 

---

 

   Τι είναι αυτό το "Ομ", το "το μυστηριακό όνομα του ενός Θεού",

το οποίο αναφέρεται στο προηγούμενο απόσπασμα; Ιδού (ασχέτως του

"Κονξ Ομ Παξ" τα παρακάτω):

 

Δ. Ευαγγελόπουλος, "Το μυστικό όνομα του Θεού", περ. "Άβατον", τ. 25,

Ιούν.-Ιούλ. 2002, σελ. 89-90:

 

   "Το ΩΜ είναι η πιο ιερή συλλαβή του Ινδουισμού. Συμβολίζει το Θεό

της δημιουργίας Μπράχμα, τόσο σαν προσωπικό όσο και σαν απρόσωπο Θεό.

Θεωρείται σαν ο πρωταρχικός ήχος της δημιουργίας που προϋπάρχει αυτής.

Είναι ο Άφθαρτος Λόγος, ο Ήχος του Μπράχμα με τον οποίο δημιουργήθηκε

το Σύμπαν. Είναι η "γλώσσα του Θεού, που εκφράζεται από το Θεό και

είναι ο Θεός". Λέγεται ότι υπερβαίνει την Ινδουιστική Τριάδα: το Θεό

Δημιουργό Μπράχμα, το Θεό Διατηρητή Βισνού και το Θεό Καταστροφέα

Σίβα. Στη διάρκεια της διάλυσης του κόσμου (πραλάγια) το σύμπαν

συγχωνεύεται στο άχρονο, άναρχο και ατελεύτητο αυτό ΩΜ, το οποίο

ξαναηχεί στην επόμενη δημιουργία ή "επαναφύπνισή" του. Κάθε δόνηση,

κάθε ήχος στο σώμα και στο σύμπαν αναδύεται από το ΩΜ, διατηρείται σε

αυτό κι επιστρέφει σε αυτό. Αυτό κινεί την πράνα, την κοσμική ζωτική

δύναμη, και εκφράζει στον άνθρωπο τη ζωτική αναπνοή. Τέλος, όλα τα

μάντρα αρχίζουν με αυτό, όπως για παράδειγμα το περίφημο μάντρα

ΩΜ ΜΑΝΙ ΠΕΜΕ ΧΟΥΜ [Σημ. Φ.Μ.: Αυτό είναι το "Κάνσκα Ομ Πάκσχα";].

Το ΩΜ αποτελείται βασικά από τρία σανσκριτικά γράμματα (AUM), αλλά

θεωρείται ως η συλλαβή των τεσσάρων στοιχείων. Τα τρία γράμματα A-U-M

αντιστοιχούν στα τρία πρώτα στοιχεία, ενώ το τέταρτο στοιχείο είναι η

"σιωπή, από την οποία εμφανίζεται ο ήχος του ΩΜ και στην οποία αυτός

βυθίζεται επιστρέφοντας". Κάθε καμπύλη της συλλαβής ΩΜ, στο παρακάτω

σχήμα, παριστάνει μία από τις τρεις συνήθεις καταστάσεις ύπαρξης

της ατομικής συνείδησης: την εγρήγορση (καμπύλη 1), το βαθύ ύπνο ή

ασυνείδητο (καμπύλη 2) και την ενδιάμεση ονειρική κατάσταση (3).

Η τελεία τώρα αντιπροσωπεύει την Απόλυτη κατάσταση της ύπαρξης,

και το ημικύκλιο τη Μάγια, το "πέπλο του κόσμου που διαχωρίζει την

Απόλυτη Συνειδηση από τις τρεις άλλες καταστάσεις συνείδησης."

 

Robert K.G. Temple, "Ο άγνωστος Σείριος", εκδ. Ωρόρα

(α' εκδ. "The Sirius mystery", 1976)

Σελ. 255-6:

   "Κάτι άλλο που ο Χίγκινς [*] συνδυάζει με τους Δελφούς είναι η ιερή

συλλαβή "ομ" των Ινδοευρωπαίων, για την οποία λέει πως "δεν είναι

μακρυά από τη "θεία φωνή" των Ελλήνων. Ο Ησύχιος και ο Σουίδας

ερμηνεύουν τη λέξη "ομφ" με την εξήγηση "θεία χληδών", ιερή φωνή, που

έδωσε τη λέξη "ομφαλός", δηλ. τοποθεσία της "Ομφής"". Συνδυάζει όλα τα

παραπάνω με την ιερή μουσική και με το παραδοσιακό ιερό όνομα του Θεού

που αποτελείται από τα επτά φωνήεντα προφερόμενα μαζί για να φτιάξουν

μια λέξη, η οποία είναι "η απρόφερτη λέξη". Λέει πιο κάτω: "Όπως ένας

ευσεβής Εβραίος δεν προφέρει τη λέξη Yahveh, έτσι ένας ευσεβής Ινδός

δεν προφέρει τη λέξη Ομ"."

   Επισημαίνει ο Temple επίσης ότι: φη < φάω-φω = ομιλώ ή προφέρω,

φημί = λέγω. Φηγός = βαλανιδιά, όπως στη Δωδώνη, και φήμη,

κυριολεκτικά, σημαίνει μαντείο. Συνεπώς, Ομφή = ομιλία του Ομ.

(Στη _φήμη_ της Δωδώνης, η _φηγός_ έκανε κυριολεκτικά _ομφή_, αφού

εκεί μιλούσε η βαλανιδιά.)

[*] Γκόντφρεϋ Χίγκινς, "Η Ανακάλυψη", Νέα Υόρκη 1927.

 

Ουμπέρτο Έκο, "Το εκκρεμές του Φουκώ", εκδ. Γνώση, Αθήνα 1992

Σελ. 262:

[Ομιλεί κάποιος αποκρυφιστής εδώ]

"...το Ομ των βουδιστών, το όνομα του Θεού στη γλώσσα του Αδάμ.

Το Ουμ είναι μια συλλαβή που αν προφερθεί με σωστό τρόπο μεταμορφώνεται

σε ισχυρό μάντρα και προκαλεί ρεύματα αρμονίας στην ψυχή μέσω της σιάκρα

ή του Μετωπικού Πλέγματος."

 

---

 

"Konx Om Pax": Βιβλίο του Aleister Crowley, 1907.

 

"Konx Om Pax": Ορχηστρικό έργο του Giacinto Scelsi (1905-1988), 1968-9.

 

EΡΜΗΝΕΙΕΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΟ "KHABS AM PEKHT"

------------------------------------------------

 

Aletheia, the on-line Journal of the Order of Everlasting Day

http://www.templum.demon.co.uk/aletheia.htm

 

Musings on Mystic Phrases

 

The words "Khabs am Pekht," which accompany the Golden Dawn ritual knocks, "seal the image of the light." and were first given by the 17th century writer Meursius (according to David Godwin on Pg. 71 his wonderful work, "Light in Extension"). The document Z1 says, "their significance implies, by various Qabalistic methods of analysis, as well as by a certain reading of the Coptic and Egyptian hieroglyphics, ‘Light in Extension’ or ‘may light be extended in abundance upon you.’ ‘Konx om Pax’ is the corrupted pronunciation of this, put here to link it with its right origin." Another translation is "Light rushing out in one ray"

 

Recent investigation, with the assistance of the British Museum, has revealed that the most probable Egyptian origin for this phrase is ‘hbs m pht’, pronounced ‘khebs m pekht’. The word khebs actually means star or lamp rather than light, and the word pekht is a noun from the verb pekh, meaning ‘to reach or attain’. The museum thought that extension was a possible but unlikely translation.

 

Thus, the most accurate translation of "Khabs am Pekht" is rendered as ‘the attainment of the star,’ a phrase of particular and peculiar significance. The corruption Konx om Pax is, at least according to the museum, "a complete mystery, being neither Greek nor Coptic nor indeed a rendering of the hieroglyphics". As the Fellowship of Isis documents note, "initiates [of the Eleusian Mysteries] were dismissed with two barbarous words, Konx Om pax, of which perhaps the Hierophants themselves did not comprehend the import ... they had been introduced by the first Egyptian mysteries. To us the words in question appear to be Syriac, and signify, ‘be vigilant, be innocent." Another offered version is ‘light is strength’.

 

Aleister Crowley, himself caught up in the popularity of Egyptian mythology, incorporated much of the emerging canon of Egyptian lore into his work, particularly throughout his seminal Book of the Law, ‘received’ in Cairo in 1904. This inspired tract contains the phrase, "The Khabs is in the Khu, not the Khu in the Khabs." As studies in Egyptology have progressed, there have been many revisions of the early work by such luminaries as Wallace Budge, resulting in amendments of words, concepts and methods of translation. In this particular case, a revision is necessary, as the word ‘khu’ has been replaced by its corrected reading, ‘akh’. It is usually taken to mean immortality, but in this context it is a spirit of the dead, from a root meaning, ‘to be bright.’

 

The revised version of Crowley’s mystical phrase is thus, "The Khabs is in the akh, not the akh in the Khabs," and can be translated as meaning ‘the light is in the spirit, not the spirit in the light.’ Here, the revisionist translation does not alter the meaning of the original, but clarifies the concept.

 

Frater FP

http://www.templum.demon.co.uk/templum.html

A Site for Enquiring Minds.

 

---

 

Order of the Silver Star ("Άστρον Αργον") initiatic process

 

Κονξ Ομ Παξ

It is taken in from a barbarous phrase spoken in the Eleusinian mysteries , Konx Om Pax , which was picked up by the originators of the Hermetic Order of the Golden Dawn and incorporated into their Neophyte initiation ceremony ; the titles of the offices in the latter ceremony are also taken from the Eleusinia . Crowley underwent the Neophyte ritual in November 1898 ; in it he learned that these mystic words were the Greek cognates of the Egyptian " Khabs am Pekht ," here translated as " Light in Extension " a bit of good mysticism but dubious etymology in keeping with the intellectual habits of one of the Golden Dawn's magickal founder , S.L. Mathers , who , as Crowley twits , " will borrow any required properties ."  Nevertheless Crowley took the derivation at face value and in the " Dedication and Counter- Dedication " goes on to identify KNOX with the  " LVX  of the Brethren of the Rosy Cross ." 

 

---

 

http://www.enteract.com/~occult/occulus/k.html

KONX OM PAX

Ancient Greek power words that some say were shouted during the

Eleusinian Mysteries, during the ecstasy of initiation (i.e., "the

descent of the light"). The words are, however, not Greek, but a

corruption of Khabs Am Pekht, taken from the Egyptian Isis cult.

KHABS AM PEKHT

Depending upon the Egyptian translation you favor, it can mean either

"Cultivate Inner Strength" or "Light in Extension." the phrase is a

teaching imperative. As the light descends it spreads out, as in a

pyramid, therefore to teach is to extend illumination on any given

level. As the base extends, so the apex necessarily rises. Compare

to the corruption, "Konx Om Pax". Khabs is the star in Khu, or magical

power.

 

---

 

   Αλλά πώς εκλαμβάνουν το όλο πράγμα οι ίδιοι στους οποίους οφείλεται

η διάδοση του μυθεύματος για το "Κογξ Ομ Παξ";

   Αντιγράφω από το βιβλίο "Κθούλου" (επιμέλεια: Παντελής Γιαννουλάκης,

Λουκάς Καβακόπουλος, εκδ. Αρχέτυπο, 2000).

 

   Γράφει λοιπόν κάπου ο Aleister Crowley:

 

   "Σ' αυτό το βιβλίο γίνεται λόγος για... Πνεύματα και Συνελεύσεις

για Θεούς, Σφαίρες, Πεδία και πολλά άλλα πράγματα, τα οποία μπορεί

να υπάρχουν, μπορεί και όχι. Είναι επουσιώδες το αν υπάρχουν ή όχι.

Κάνοντας ορισμένα πράγματα, προκύπτουν ορισμένα αποτελέσματα."

 

   Ο δε Έρικ Ντέηβις, στην εργασία του με τίτλο "Ο μαγικός ρεαλισμός

του Χ.Φ. Λάβκραφτ" (πηγή πάντοτε το "Κθούλου") σημειώνει:

 

   "Για τους σημερινούς μάγους του Χάους δεν υπάρχει παράδοση. Τα

σύμβολα και οι μύθοι από αναρίθμητες φατρίες, τάγματα και δόγματα

είναι κατασκευάσματα, χρήσιμες μυθοπλασίες, "παιχνίδια". Αυτά τα

μαγικά είναι τελείως άσχετα με τις πραγματικές τους επιδιώξεις,

αλλά απολύτως σχετικά με τη θέληση και την εμπειρία του μάγου.

Αναγνωρίζοντας την ευδιάκριτη πιθανότητα να περιφερόμαστε άσκοπα

σ' ένα μηχανικό κόσμο άνευ σημασίας, μέσα στον οποίο η ανθρώπινη

θέληση και φαντασία είναι επιτεύγματα ελαφρώς γελοία (η "κοσμική

αδιαφορία" που κήρυττε ο ίδιος ο Λάβκραφτ), ο μάγος δέχεται την

ανεδαφικότητά του και αγκαλιάζει το αυτοδημιούργητο χαοτικό κενό

που είναι ο ίδιος."

 

   Και πιο κάτω:

   "Στο "Εκκρεμές του Φουκώ", ο Ουμπέρτο Έκο υπονοεί ότι η εσωτερική

αλήθεια δεν είναι τίποτε περισσότερο από μία σημειωτική συνωμοσία,

που έχει γεννηθεί από μια ατέλειωτα ξανασυζητημένη και αυτοαναφερόμενη

φιλολογία - το αυτοδιαπλεκόμενο υλικό που καταλάβαινε τόσο καλά ο

Λάβκραφτ. Για αυτούς που χρειάζεται να βασίσουν τις βαθειά εδραιωμένες

θέσεις της συνειδητότητας με αντικειμενικές συσχετίσεις, αυτή είναι

μια ενοχοποιητική κατηγορία κατά της "παράδοσης". Όμως, όπως μάς

υπενθυμίζουν οι μάγοι του Χάους, η μαγεία δεν είναι τίποτε περισσότερο

από μια υποθετική εμπειρία, που αλληλεπιδρά με ένα εσωτερικά συνεπές

καλούπι από σημεία και επιρροές. Εφόσον απουσιάζει η ορθοδοξία, το

μόνο που έχουμε είναι η δυναμική τάντρα γραφής και διαίσθησης,

διαβάσματος και ονείρου. Στις μέρες μας το Μεγάλο Έργο μπορεί να μην

είναι τίποτα παραπάνω από αυτό το "ιδιοφυές παιχνίδι", που αυτο-

κατασκευάζεται χωρίς σταματημό και ξεκούραση, ξεπλέκοντας τον εαυτό

του από το μεγαλοπρεπές κενό όπου ο Αζαθώθ σπαρταρά πάνω στο θρόνο

του, στο Μαντελμπρότ."

 

   Έτσι λοιπόν...

 

---