Το κείμενο αυτό, διορθωμένο και ξανακοιταγμένο, περιλαμβάνεται στο βιβλίο μου "Γλώσσα μετ' εμποδίων" που κυκλοφορεί από τον Οκτώβρη του 2007 από τις Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου. Περισσότερα για το βιβλίο μου αυτό, μπορείτε να διαβάσετε εδώ



Τα παλτό της κ. Νεοπλουτίδου



Η λέξη παλτό είναι βέβαια γαλλικό δάνειο (από το paletot) αλλά έχει εναρμονιστεί απόλυτα στη γλώσσα μας εδώ και πολλές δεκαετίες, και μάλιστα έχει δώσει και παράγωγα όπως την «παλτουδιά» του γνωστού λαϊκού τραγουδιού (από το 1946) ή το παλτουδάκι. Η λέξη πάντοτε κλινόταν, αλλά τα τελευταία χρόνια την πήρε σβάρνα κι αυτήν το ευπρεπιστικό κύμα, που λέει ότι οι ξένες λέξεις δεν κλίνονται εκτός αν είναι ή νομίζουμε ότι είναι αμερικάνικες. Ή ίσως να πρόκειται και για ένδειξη νεοπλουτισμού, διότι μπορεί ο Μήτσος ο νταλικέρης να παραπονιέται για τα «παλτά που αγόρασε ο πρόεδρος της ομάδας που δεν βάζουν γκολ με τίποτα» (ως γνωστόν στην ποδοσφαιρική αργκό, παλτό λέγεται ο ακριβοπληρωμένος παίχτης που δεν αποδίδει κατά τις προσδοκίες των οπαδών) αλλά η κυρία Νεοπλουτίδου ασφαλώς έχει «πολλά πανέμορφα και πανάκριβα παλτό» στη γκαρνταρόμπα της.
Λοιπόν, στο «Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ» από τις εκδόσεις Πατάκη, διαβάζω για «στοίβες από παλτό, φουστάνια και παπούτσια». Παραξενεύομαι, γιατί ξέρω ότι η μεταφράστρια είναι καλή και δεν ενδίδει στις μόδες των νεοκαθαρευουσιάνων. Και τελικά μαθαίνω, μέσω κοινών γνωστών, ότι η μεταφράστρια είχε βάλει «στοίβες από παλτά» και ο επιμελητής του κειμένου, χωρίς να τη ρωτήσει, το άλλαξε σε «παλτό». Αμφιβάλλει κανείς ότι ο ευπρεπισμός εκπορεύεται άνωθεν;




Επιστροφή στο Κοτσανολόγιο