Το κείμενο αυτό, διορθωμένο και ξανακοιταγμένο, περιλαμβάνεται στο βιβλίο μου "Γλώσσα μετ' εμποδίων" που κυκλοφορεί από τον Οκτώβρη του 2007 από τις Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου. Περισσότερα για το βιβλίο μου αυτό, μπορείτε να διαβάσετε εδώ



Την καρμανιόλα, την καρμανιόλα!

Διαβάζω σε εφημερίδα της ανανεωτικής αριστεράς άρθρο για την ποίηση ή μάλλον για την μικρή απήχηση της σύγχρονης ποίησης σήμερα, και μια από τις ρηξικέλευθες προτάσεις του αρθρογράφου, αν και διατυπωμένη σε υποθετικό λόγο, είναι «να υποχρεώνετο» κάθε φιλόλογος καθηγητής να αγοράζει μια ποιητική συλλογή το μήνα ή το χρόνο, δεν θυμάμαι. Έχω και επί της ουσίας τις αντιρρήσεις μου στην πρόταση, αλλά δεν θα τις εκθέσω εδώ γιατί δεν είμαι ποιητής τραγούδια να ταιριάζω. Εδώ θα εκθέσω τις αντιρρήσεις μου για τον τύπο «υποχρεώνετο», αυτόν τον απίθανο τραγέλαφο της ιδιωτικής γραμματικής του αρθρογράφου. Λέω της ιδιωτικής του γραμματικής, διότι βέβαια το ρήμα υποχρεώνομαι έχει παρατατικό υποχρεωνόταν, ενώ αν θέλουμε να του φορέσουμε καθαρευουσιάνικο ημίψηλο πρέπει να θυμηθούμε ότι στην καθαρεύουσα το ρήμα δεν είναι πια υποχρεώνομαι αλλά υποχρεούμαι, οπότε πρέπει να πούμε υπεχρεούτο, διότι βέβαια δεν κάνει να το βγάλουμε άφκιαχτο κι αναύξητο το ρήμα από τον τάφο, σύντροφέ μου.

 

Από την άλλη μεριά, τώρα που επισημαίνω τον λαθεμένο τύπο, φοβάμαι μήπως θυμίζω τον σχολαστικό (μην πω Πόντιο και με πούνε ρατσιστή) του ανέκδοτου, που προτίμησε την κρεμάλα από την καρμανιόλα επειδή η καρμανιόλα ήταν χαλασμένη. Το λέω αυτό επειδή ο γραμματικά σωστός τύπος είναι ακόμα χειρότερος από τον τραγελαφικό· κι αν ενθαρρυνθούν οι γλαφυροί να χρησιμοποιούν τους σωστούς τύπους, μέλας όφις ός μας κατεβρόχθισεν! Ήδη διάβασα τις προάλλες σε εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας ότι κάποια συνθήκη ηγγυάτο την διεξαγωγή ελεύθερων εκλογών, οπότε μπροστά στο γραμματικώς άψογο ηγγυάτο εγώ φωνάζω «την καρμανιόλα, την καρμανιόλα!»

 

Επιστροφή στο Κοτσανολόγιο