Η ακατάσχετη γοητεία της γενικής

 

Τα περασμένα Χριστούγεννα χάρισαν στις κόρες μου ένα επιτραπέζιο παιχνίδι αστυνομικού χαρακτήρα: οι παίκτες πρέπει να συγκεντρώσουν στοιχεία (π.χ. ο ύποπτος φορούσε ή δεν φορούσε γυαλιά ή καπέλο) και μετά να βρουν, συνδυάζοντας τα στοιχεία, ποιος από τους δώδεκα συνήθεις υπόπτους είναι ο ένοχος. Για κάποιο λόγο που μου διαφεύγει, όλες οι υποθέσεις εκτυλίσσονται στο Πεκίνο, Μυστήρια του Πεκίνου είναι άλλωστε το όνομα του παιχνιδιού, υπάρχει δε και ένα βιβλιαράκι όπου παρουσιάζονται οι υποθέσεις τις οποίες καλούνται να λύσουν οι ντετέκτιβ-παίκτες.

 

Οι υποθέσεις αυτές είναι συνήθως μικροκλοπές, αφού το παιχνίδι σε παιδιά απευθύνεται. Σε μια από αυτές, καλούνται οι παίχτες να διαλευκάνουν το εξής μυστήριο: ποιος έκλεψε τις κόκκινες μεταξωτές παντόφλες του κυρίου Τάδε; Και διαβάζω στο βιβλιαράκι, ότι ο κύριος Τάδε είχε αγοράσει ένα ζευγάρι κόκκινων μεταξωτών παντόφλων!!!

 

Ποια τιμωρία άραγε αξίζει στον διαφθορέα του γλωσσικού αισθητηρίου τόσων παιδιών; Διότι, αν είναι μια φορά τερατώδες και βάρβαρο να πεις «ένα ζευγάρι παπουτσιών», γίνεται χίλιες δεκατρείς φορές βαρβαρότερο όταν έχεις ένα ουσιαστικό σαν την παντόφλα, που όπως και να το κάνουμε, είτε μας αρέσει είτε όχι, έχει προβληματική γενική πληθυντικού, όπως τόσα άλλα άλλωστε. Και δεν το λέω μόνο εγώ· και το λεξικό Μπαμπινιώτη που κοίταξα γράφει «χωρίς γενική πληθυντικού» για την παντόφλα.

 

Κι ενώ θα ήταν τόσο εύκολο να πει το στρωτό ελληνικό «ένα ζευγάρι κόκκινες μεταξωτές παντόφλες», τόσο άνετο και αβίαστο, ο ευλογημένος προτιμάει (και μάλιστα δυο φορές) το τέρας. Αφήνω που, κι αν ακόμα υπήρχε το τέρας, εννοώ η γενική πληθυντικού της παντόφλας, θα ήταν τέρας οξύτονο: των παντοφλών (αν και εδώ διαφωνεί μαζί μου ο ορθογράφος της Μάικροσοφτ και ο Φίλος μου που διαβάζει, οπότε μπορεί να πέφτω έξω).

 

Είχα ξεχάσει τον γενικομανή παιχνιδά θεωρώντας τον μεμονωμένο περιστατικό (ή κρούσμα) αλλά έπεφτα έξω. Τον θυμήθηκα πρόσφατα, διαβάζοντας σε κείμενο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ιδέα δημιουργίας πλατφόρμων περιφερειακής συνεργασίας. Προφανώς, ούτε στις Βρυξέλλες μπορούν να αντισταθούν στην ακατάσχετη (σωστά το γράφω, όχι ακαταμάχητη, ακατάσχετη είναι!) γοητεία της γενικής, πολύ περισσότερο που εδώ τους δινόταν η ευκαιρία για ολόκληρη αρμαθιά από αλλεπάλληλες γενικές. Κι έτσι γεννήθηκε κι άλλο τέρας, ο τύπος «πλατφόρμων».

 

Όπου βέβαια, το «σωστό» (με διακόσα εισαγωγικά εκατέρωθεν) θα ήταν και πάλι (κι ας διαφωνεί ο διαβαστερός μου φίλος) να πεις «πλατφορμών». Βέβαια, και πάλι τέρας θα ήταν, αλλά «σωστό τέρας». (Η διαφορά είναι όπως, ας πούμε, ανάμεσα σ’ έναν ξυρισμένο και σ’ έναν αξύριστο Κύκλωπα).

 

Βέβαια, στα ελληνικά θα λέγαμε «η ιδέα να δημιουργηθούν πλατφόρμες περιφερειακής συνεργασίας», αλλά τότε θα χάλαγε το περιδέραιο με τις αλλεπάλληλες γενικές και θα ξέπεφτε το κείμενό μας. Άσε που θα διαβαζόταν κι ευκολότερα· κι αυτό, όσο και να πεις, είναι μειονέκτημα σοβαρό.

 

 

 

Επιστροφή στο Κοτσανολόγιο