Ωχ! Ο σχιζολέκτης δολοφόνος ξαναχτύπησε!

 

Το μαργαριτάρι δεν είναι ολότελα φρέσκο αλλά κρατάει ατόφια τη λάμψη του. Μου το επισήμανε ο φίλος Φειδίας που τον ευχαριστώ.

 

Σε ρεπορτάζ της για τη συνάντηση διανοουμένων με τη Ντόρα Μπακογιάννη (μια συνάντηση που θα άξιζε να της αφιερωθεί ιδιαίτερο σχόλιο, αλλά με πρόλαβε ο Γιάννης Χάρης εδώ), η Ελευθεροτυπία στις 14 Ιουλίου αναφέρει ότι όσοι πήγαν στη σεμνή τελετή μίλησαν για πολλά και ποικίλα, μεταξύ άλλων:

την περιβαλλοντική ασυνειδησία, τα δάση, τα αυθαίρετα, τις καταπατήσεις, τη ρύπανση της θάλασσας, τον συλλογικό «ωχ αδερφισμό»….

 

Ωχ! Τι ήταν αυτό που με βρήκε στο μάτι; Πόσο πια θα προχωρήσει η μανία να διαμελίζουμε φριχτά λέξεις πιστεύοντας ότι έτσι ξαναβρίσκουμε τάχα τη χαμένη ουσία τους; Υπάρχει αδερφισμός; (Και αν υπάρχει, τι σημαίνει; Κάτι σόκιν ασφαλώς). Κι αν δεν υπάρχει, πώς γίνεται να υπάρχει ωχ αδερφισμός; Και πού θα φτάσει επιτέλους η δολοφονική μανία των σχιζολεκτών; Πότε θα δούμε «προ χωρώ» και «παρα πέμπω» και «όποτε δήποτε» -μπα, αυτό το τελευταίο το έχουμε ήδη δει.

 

 

 

 

 

ΥΓ1

Παρεμφερής έννοια με τον ωχαδερφισμό είναι και ο ζαμανφουτισμός, που ετυμολογείται από τη γαλλική φράση je m’en fous. Περιμένω τον γαλλομαθή σχιζολέκτη που θα τον γράψει «ζα μ’ αν φου τισμό»

 

ΥΓ2

Αν και άσχετο με το κυρίως θέμα, τα μεγάλα λεξικά μας Μπαμπινιώτη (από τη β’ έκδοση) και Τριανταφυλλίδη, λημματογραφούν «οχαδερφισμός» επειδή γράφουν το «ωχ» με όμικρον. Έχω ξαναπεί ότι βρίσκω απαράδεκτη αυτή την ορθογραφία, αν μη τι άλλο επειδή ταυτίζει το επιφώνημα «ωχ» με την επτανησιακή πρόθεση «οχ» που σημαίνει από. Και μπορεί σήμερα ελάχιστοι να τη χρησιμοποιούν, όμως υπάρχει σε παλιότερα έργα, μεταξύ άλλων και του Σολωμού. Και ο Σολωμός είναι εθνικός ποιητής, οπότε πρέπει να τον σεβαστούμε. Γι’ αυτό «ωχ». Αλλιώς, ας τον βγάλουμε από εθνικό ποιητή τον Κόντε και ας βάλουμε κάποιον νεότερο, ας πούμε έναν από τους λογίους που παραβρέθηκαν στο Ενός Λεπτού Μαζί με την Ντόρα Μπακογιάννη, να εκφράζει και το πνεύμα των καιρών.

 

Επιστροφή στο Κοτσανολόγιο