Το τρένο του μπουμπούκου

 

Διαβάζω στην Ελευθεροτυπία της 19.10.2008 συνέντευξη της κ. Ευγενίας Μανωλίδου προς τη δημοσιογράφο Αθηνά Γκόρου, με αφορμή το ότι η κ. Μανωλίδου αναλαμβάνει να παρουσιάσει κάποιο ριάλιτι. Κι ενώ θα ήταν λογικό η συζήτηση να εστιαστεί ακριβώς σ’ αυτό το παράδοξο, πώς γίνεται δηλαδή μια συνθέτρια κλασικής μουσικής και διευθύντρια ορχήστρας να δέχεται να παρουσιάζει ριάλιτι, και μάλιστα από τα πιο ανθρωποφαγικά όπως φαίνεται, τελικά η μισή συνέντευξη είναι αφιερωμένη στον σύζυγο της κ. Μανωλίδου.

 

Διότι, βλέπετε, η κ. Μανωλίδου είναι σύζυγος του τηλεβιβλιοπώλη βουλευτή του Λάος, του Άδωνη Γεωργιάδη. Βέβαια, το ήξερα ότι κάποιες τηλεοπτικές εκπομπές και κάποιες εφημερίδες όχι μόνο δεν χάνουν ευκαιρία να προβάλλουν και να προωθούν τα μπουμπούκια του ακροδεξιού κόμματος, αλλά και δημιουργούν τέτοιες ευκαιρίες, αλλά είχα την (ψευδ;)αίσθηση πως η Ελευθεροτυπία δεν ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία.

 

Τέλος πάντων, ας αφήσουμε στην άκρη το ξεσκόνισμα των ακροδεξιών από τις δημοκρατικές εφημερίδες κι ας έρθουμε στα δικά μας, τα γλωσσικά. Διότι ο κύριος Άδωνις έχει και ένα ασυνήθιστο όνομα που κλίνεται δύσκολα (προσοχή, το ένα εδώ είναι αριθμητικό: ο τηλεβιβλιοπώλης βουλευτής Γεωργιάδης έχει ένα ασυνήθιστο όνομα, Άδωνις, κι ένα μπανάλ, Σπύρος). Πριν από μερικά χρόνια, δεν θα υπήρχε πρόβλημα, θα κλίναμε «ο Άδωνης, του Άδωνη, τον Άδωνη», όπως άλλωστε θα λέγαμε «ο Πάρης, του Πάρη, τον Πάρη» και «η Άλκηστη, της Άλκηστης, την Άλκηστη», πολύ περισσότερο όταν αναφερόμαστε όχι στους αρχαίους αλλά σε σημερινούς ανθρώπους με σάρκα και οστά.

 

Επιφανειακά, η επαναφορά της αρχαιότροπης ονομαστικής (Άδωνις αντί Άδωνης, Άλκηστις αντί Άλκηστη, μιλώντας πάντα για σημερινά πρόσωπα, όχι για τους αρχαίους) φαίνεται ανώδυνη, όμως η όρεξη των νεοκαθαρευουσιάνων δεν χορταίνει εύκολα: ο Άδωνις έφερε τη γενική Αδώνιδος, ο Πάρις τη γενική Πάριδος. Κι αν η γενική «Πάριδος» στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων λέγεται (ακόμα) για τον αρχαίο Πάρη (π.χ. η κρίση του Πάριδος), ο τύπος Αδώνιδος λέγεται και για σύγχρονα πρόσωπα (αν μπορεί να θεωρηθεί σύγχρονος ο βουλευτής του Λάος).

 

Και στη συνέντευξη της κ. Μανωλίδου, που όπως είπα είναι αφιερωμένη τουλάχιστον η μισή στον Άδωνη, οι αρχαιόπρεποι τύποι δίνουν και παίρνουν, και μάλιστα όχι μόνο στη γενική, παρά και στην αιτιατική: Έβγαινα στην τηλεόραση και πριν από τον Άδωνιν κι έκανα πολύ ωραίες συνεντεύξεις για τη δουλειά μου, αλλά δεν τις έβλεπε κανένας και Με είχαν δει σε κάποιες από τις εκπομπές που είχα εμφανιστεί με τον Άδωνιν και ο λόγος που δέχτηκα να κάνω τη "Στιγμή της αλήθειας" ήταν η επιμονή του Αδώνιδος. Όμως, ένα «Αδώνιδος» υπάρχει και εκτός συνέντευξης, οπότε δεν ξέρουμε αν όλα αυτά τα φαιδρά είναι της κυρίας Μανωλίδου, του… Αδώνιδος ή της συντάκτριας που πήρε τη συνέντευξη. Κατά τα άλλα, από τη συνέντευξη εγώ κράτησα την εξής στιχομυθία:

 

-Είναι ο Α. Γεωργιάδης μπουμπούκος, όπως τον αποκαλέσατε σε μια εκπομπή;
-«Μπουμπούκος και πολύ γλυκό παιδί».

 

Λοιπόν, το συμπέρασμα που βγαίνει είναι πως αυτά τα πράγματα πάνε τρένο. Η αρχαιόπρεπη ονομαστική πηγαίνει μπροστά, σαν πιο ευκολοχώνευτη, αλλά τραβάει από πίσω και τα παρελκόμενά της, τους τύπους Αδώνιδος, Αλκήστιδος, Πάριδος και τώρα τον Άδωνιν και τ’ άλλα αποτρόπαια. Οπότε, όπως λέει και το ανέκδοτο με την τσαγέρα, αυτά τα φαινόμενα πρέπει να τα σταματάμε όσο είναι μικρά.

 

Γι’ αυτό κι έχω μετανιώσει που σε προηγούμενο σημείωμά μου, που είχα τον κ. Άδωνη στον τίτλο (Από τη σχολή στο σκουλαρίκι μέσω Άδωνη) χρησιμοποίησα μέσα στο κείμενο την αρχαιότροπη ονομαστική, Άδωνις. Αν το ξανάγραφα σήμερα, Άδωνης θα έγραφα.

 

Γιατί έτσι που πάει το πράγμα, σε λίγο θα πηγαίνουμε «στον Άδωνιν για καφέ». Ή στον Μπουμπούκο.

 



Επιστροφή στο Κοτσανολόγιο