Και άλλες βλαβερές συνέπειες της νυμανίας

Στο προηγούμενο σημείωμα είδαμε πώς η νυμανία ανέσυρε από την ανυπαρξία τον Μπασέν ντε Λαντρ και τον έβαλε να χτίζει εκκλησιές, τώρα, πάντοτε στο ίδιο βιβλίο (επαναλαμβάνω για όσους άνοιξαν μόλις τώρα τα ραδιόφωνά τους: πρόκειται για το βιβλίο «Ο κίτρινος σταυρός» του Ρενέ Βάις, από τις εκδόσεις Ενάλιος), τώρα, λέω, στο ίδιο βιβλίο η νυμανία προσπαθεί να πατσίσει και στέλνει ένα υπαρκτό πρόσωπο στην ανυπαρξία ή τουλάχιστον το κάνει αγνώριστο.

 

Πριν προχωρήσω θέλω να τονίσω ότι εγώ προσωπικά, στα δικά μου γραφτά, το τελικό νι το βάζω μπόλικο, ακόμα και σε περιπτώσεις που θα τις θεωρούσε κάποιος περιττές. Μάλιστα, στο αρνητικό μόριο «δεν» το νι το διατηρώ σχεδόν πάντοτε, για να μην υπάρχει σύγχυση με το μόριο «δε».

 

Άλλο όμως αυτό κι άλλο να πάρουμε το κόκκινο μολύβι και ν’ αρχίσουμε νυμανώς να κοτσέρνουμε τελικά νι όπου χωρούν και όπου δεν χωρούν. Διότι αυτό έκανε ο (μάλλον) διορθωτής μας στην προκείμενη περίπτωση. Και τον καημένο τον Σκωτσέζο πολέμαρχο και βασιλιά Ρόμπερτ δε Μπρους (Robert the Bruce, δηλαδή), τον έκανε, κρατηθείτε, Ρόμπερτ δεν Μπρους!

 

Και εύκολα μπορούμε, όπως ο Φίλος μου που διαβάζει, να φανταστούμε τον διάλογο:

- Λέγε ρε, μπρούς ή δεν μπρους;
- Μπρούω, ο καημένος...

 

Μπρρρρ!



Επιστροφή στο Κομπολόι του Δραγουμάνου



© 2007 Νίκος Σαραντάκος