Πατρόν εκ Πατρών

 

Διαβάζω στην Ελευθεροτυπία (7.1.2009) μια μάλλον κακεντρεχή κριτική για τον καινούργιο δίσκο του Μανώλη Μητσιά. Ο Γ. Παπαδάκης, που κάνει την κριτική, τα βρίσκει όλα στραβά κι ανάποδα στον δίσκο, αλλά δεν θα σταθώ στην κριτική της μουσικής· πριν πολλά χρόνια, είναι αλήθεια, έκανα κι εγώ αυτή τη δουλειά, στον Ήχο, αλλά τώρα πια κρίνω μόνο γλωσσικά και μεταφραστικά φαινόμενα. Οπότε, περιορίζομαι απλώς να διαφωνήσω με τον κριτικό, χωρίς να θεωρώ αξιομνημόνευτη τη γνώμη μου για τον δίσκο, και γι’ αυτό δεν την αναφέρω.

 

Όμως, η θεόξινη κριτική του Γ. Παπαδάκη έχει παρακλάδια που μπαίνουν και στα χωράφια μου. Σημειώνω απλώς την ευγενή ανορθογραφία «νεώτερον», που είναι βέβαια συχνότατο φαινόμενο (και που είναι λάθος, σύμφωνα με όλα τα λεξικά και τις γραμματικές, αλλά προσδίδει όσο και να πεις, μιαν αύρα αριστοκρατική στο κείμενο)· όμως στο «νεΩτερο» έχω σκοπό ν’ αφιερώσω εκτενέστερο σημείωμα. Θα σταθώ προς το παρόν σε μιαν αρκετά γουστόζικη ελληνικούρα. Συγκεκριμένα, διαβάζω ότι:

 

Από τα 16 [τραγούδια του δίσκου] τα 5 είναι συνήθη, κοινά, στερεότυπα, εκ πατρόν, ζεϊμπέκικα ….

 

Μη μου πείτε πως δεν σας χτύπησε το τραγελαφικό «εκ πατρόν»! Λες και δεν μπορούσε ο περινούστατος να γράψει «τραγούδια βγαλμένα με/από πατρόν», όχι, ήθελε το εκ, κι ας είναι εντελώς κωμικό το αταίριαστο πάντρεμα της αρχαιόπρεπης πρόθεσης με το λαϊκό δάνειο, κάτι σαν παρωδία Τσιφόρου, κι ας χειροτερεύει το ήδη στραβό κλήμα από την ηχητική ομοιότητα με την καθιερωμένη φράση «εκ Πατρών». Μπρος στα τρισχιλιετή κλέη, κομμάτια να γίνει και το μέτρο κι η καλαισθησία!

 

 

 

 

 

 

Επιστροφή στο Κοτσανολόγιο

 



© 2009 Νίκος Σαραντάκος