Ψύλλοι στ’ αυτιά και ο άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα

 

Το υλικό για το παρόν σημείωμα το αντλώ σχεδόν ολοκληρωτικά από σχετική συζήτηση στο εξαιρετικό μεταφραστικό φόρουμ Λεξιλογία, στο οποίο συμμετέχω τακτικά, και το οποίο σας συνιστώ θερμά να επισκεφτείτε (ή, πιο σωστά: να επισκέπτεστε) αν σας ενδιαφέρει να συζητάτε για την ελληνική γλώσσα και τη μετάφραση και να γνωρίσετε μερικούς πολύ αξιόλογους ανθρώπους.

 

Ο λόγος για το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Ζακ Μεσρίν «Το ένστικτο του θανάτου». Ο Ζακ Μεσρίν (1936-1979) ήταν για ένα διάστημα ο υπ’ αριθμόν ένα δημόσιος κίνδυνος στη Γαλλία και έμεινε διάσημος για τις αποδράσεις του.

 

Το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί, υπάρχει όμως κι ένα ωραίο μεταφραστικό μαργαριτάρι που ψάρεψε φίλη στο φόρουμ. Ο Μεσρίν έβγαζε βόλτα την κορούλα του στο Παρίσι και οι πλανόδιοι ζωγράφοι την φώναζαν «Ψύλλο», διαβάζουμε.

 

Και απορεί κανείς πως δεν μπήκαν ψύλλοι στ’ αυτιά της μεταφράστριας, ότι κάτι τρέχει εδώ, ότι μπορεί να μην έχει αυτή τη σημασία ψύλλος το «ma puce» που έλεγαν οι πλανόδιοι στην κόρη του κακοποιού; Διότι αν το ψυλλιαστείς, ψάχνεις, ρωτάς και βρίσκεις ότι το «ma puce» είναι ένα από τα πιο συνηθισμένα γαλλικά χαϊδευτικά, που θα μπορούσε να αποδοθεί «πουλάκι μου», «καρδούλα μου», «ψυχούλα μου» ή όποιο άλλο από τα πάμπολλα αντίστοιχα χαϊδευτικά διαθέτει η (καθόλου φτωχή σε τούτο) γλώσσα μας. Άσε που είναι και επικίνδυνο να αποκαλέσεις «ψύλλο» την κόρη κάποιου που κυκλοφορεί με εξάσφαιρο και που ξέρει να το κουμαντάρει!

 

 

Επιστροφή στο Κομπολόι του Δραγουμάνου



© 2008 Νίκος Σαραντάκος