Η τέως Πανδώρα στο σπίτι του κρεμασμένου

 

Δεν είχα καλά καλά προλάβει να δημοσιεύσω το προηγούμενο σημείωμά μου για τη μαργαριταρένια σκούφια του ευπρεπισιάρη, όπου επικρίνω το Βήμα, το προπύργιο του γλωσσικού ευπρεπισμού σήμερα, για ένα αστείο μαργαριτάρι (σε καλπάζοντα μορφή) και για μια ασύλληπτη καθαρευουσιανιά (της ασθενούς γιαγιάς), και ο φίλτατος Νίκος Λίγγρης στο φόρουμ Λεξιλογία (όπου, να το ξαναπώ, μαζεύονται οι πιο μερακλήδες μεταφραστές και γενικώς εργάτες της γλώσσας που μπορείτε να βρείτε στο ελληνικό Διαδίκτυο σήμερα) ήρθε να συμπληρώσει τα λεγόμενά μου με τρόπο που θα μπορούσε να κάνει κάποιον καχύποπτο να πει πως είμαστε συνεννοημένοι να δίνουμε ο ένας πάσες στον άλλον.

 

Διότι, είχα γράψει για τα λάθη του τύπου «πληγέντων περιοχών» το εξής:

«Όχι ότι δεν το θεωρώ λάθος· αλλά και δεν το θεωρώ ένδειξη αγραμματοσύνης, ούτε επιτρέπω στον κάθε κακόπιστο να δημαγωγήσει πάνω σ’ αυτό το λάθος (που επαναλαμβάνεται εδώ και αιώνες και που το διαπράττουν και καθηγητές πανεπιστημίου, πρωθυπουργοί και λογοτέχνες)...».

 

Και σημειώνει ο Λίγγρης: Και εισαγγελείς, θα προσθέσω. Διότι, πράγματι, μου είχε ξεφύγει το κείμενο της παραίτησης των δύο εισαγγελέων για την υπόθεση Βαλτοπεδίου, όπου υπάρχει ένα «προαναφερθέντων διατάξεων».

 

Και όπως επισημαίνει ο Λίγγρης, γι’ αυτή τη λάθος μετοχή το Βήμα βρήκε να πει μια «καλή» κουβέντα. Το καλή το λέει ειρωνικά. Το Βήμα, διά χειρός Στέφανου Κασιμάτη (τέως Πανδώρας και ηγετικής μορφής των ευπρεπιστών του Βήματος) έγραψε (στο φύλλο της 15ης Οκτωβρίου 2008):

 

Ακόμη και η γενναία στάση των δύο εισαγγελέων -το μόνο παρήγορο στοιχείο στην όλη ιστορία- στιγματίζεται από εκείνο το «προαναφερθέντων διατάξεων» στην επιστολή παραίτησης...

 

Προσοχή τώρα, το ‘στιγματίζω’ είναι βαριά κουβέντα, αν το πάρουμε τοις μετρητοίς. Ο στιγματισμένος την κουβαλάει τη ρετσινιά, όσο κι αν είναι γενναία η στάση του. Αν όμως αρκεί ένα λαθάκι σαν κι αυτό να στιγματίσει τη γενναία στάση των εισαγγελέων, μήπως μπορούμε να υποθέσουμε ότι το λαθάκι «σε καλπάζοντα μορφή» (που είναι πολύ πιο αδικαιολόγητο από το προαναφερθέντων διατάξεων) στιγματίζει όχι μόνο τον συγκεκριμένο ανώνυμο συντάκτη αλλά και όλη την εφημερίδα, οπότε κάποια από τα σκάγια παίρνουν και τον ίδιο τον κ. Κασιμάτη;

 

Ή, για να το πω αλλιώς, δεν είναι φρόνιμο να δίνει κανείς διάλεξη περί σκοινιών στο σπίτι του κρεμασμένου. Ιδίως όταν είναι και δικό του σπίτι.

 

 

 

 

ΥΓ

Διαβολική σύμπτωση: την ίδια μέρα με τον Λίγγρη, ο Φίλος μου που Γράφει μου έστειλε ηλεμήνυμα στο οποίο σχολιάζει ένα άλλο κείμενο του Στέφ. Κασιμάτη. Διαβάστε το εδώ.



Επιστροφή στο Κοτσανολόγιο