Ζούμε μονάχα δυο φορές;

 

Διαβάζω στο in.gr ότι το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ θεώρησε συνταγματικό τον τρόπο εκτέλεσης με θανατηφόρα ένεση. Έτσι…

 

Με την απόφαση θεωρείται ότι θα επαναληφθούν οι εκτελέσεις που έχουν ανασταλεί από τον Σεπτέμβριο του 2007.

 

Μακάβριο, ε; Θα τους ξεθάψουν και θα τους ξαναεκτελέσουν! Σκέτη φρίκη, μιλάμε!

 

Όχι βέβαια! Το resume, διότι αυτή τη λέξη προφανώς είχε το αγγλικό πρωτότυπο, δεν σημαίνει μόνο «επαναλαμβάνομαι», συμβαίνει και «ξαναρχίζω» κύριε δημοσιογράφε μας. Ή «επαναρχίζω» αν είσαι κολλημένος με τη νεοκαθαρεύουσα.

 

Επίσης, ένα κόμμα μετά το «εκτελέσεις» δεν θα έβλαφτε, αλλά βέβαια αυτό είναι πταίσμα μπροστά στην επιλογή του ρήματος.

 

Κάπου στα κατάβαθα του μνημονικού μου υπάρχει μια πολύ αμυδρή ανάμνηση, ότι είχε γίνει ένα μικρό νταβαντούρι κάποτε, για το αν είναι δόκιμο να χρησιμοποιείται η έκφραση «Η συνεδρίαση επαναλαμβάνεται» στην έναρξη της συνεδρίας μιας συνεδρίασης που διαρκεί πολλές μέρες, και απ' ό,τι θυμάμαι είναι δόκιμη στην ορολογία των δικαστηρίων. Άλλο όμως αυτό, βέβαια.

 

 

 

 

Υ.Γ. Ενημέρωση: Φίλος που διάβασε το σημείωμα, μού θύμισε μια παλιά ταινία του Βουτσά, το Ένα τανκς στο κρεβάτι μου, όπου υπάρχει μια ατάκα κάπως σχετική. Εκεί, ο Βουτσάς παίζει έναν φιλήσυχο καπνοπώλη ο οποίος επί χούντας έχει μπλέξει άθελά του με αντιστασιακές οργανώσεις και με εκρηκτικά. Και όταν το συνειδητοποιεί, αρχίζει να ολοφύρεται, γεμάτος φόβο, λέγοντας: Πω-πω-πω! Εμάς θα μας πάνε δεκάκις εις θάνατον! Θα μας σκοτώνουνε – θα μας ξαναστήνουνε, θα μας σκοτώνουνε – θα μας ξαναστήσουνε, θα μας σκοτώνουνε – θα μας ξαναστήνουνε! Σ’ αυτή την περίπτωση, ναι, είναι δόκιμο να πούμε ότι «θα επαναληφθούν οι εκτελέσεις»!

 

 

 

 

Επιστροφή στο Κομπολόι του Δραγουμάνου



© 2008 Νίκος Σαραντάκος