Μετά την αποψίλωση

 

Είναι η δεύτερη συλλογή διηγημάτων μου. Βγήκε από τη Σύγχρονη Εποχή το 1987. Το βιβλίο έχει αντικείμενο το στρατό και πρέπει εδώ να ομολογήσω ότι όταν πήγα φαντάρος, τον Οκτώβρη του 1984 (στο ΣΕΜ) το είχα σκοπό να γράψω βιβλίο για το στρατό και μάζευα υλικό. Όμως τίποτε δεν είχα γράψει και οι μήνες περνούσαν. Ήμουνα στην Κομοτηνή, καλοκαίρι, και ετοιμαζόμασταν να πάμε για θερινή διαβίωση, σκηνάκια που τα λένε, κάπου στα σύνορα. Η ιδέα δεν μ’ άρεσε καθόλου, αλλά και πώς να την αποφύγω. Τελικά όμως φαίνεται ότι τα μαγνητικά μου ρευστά έκαναν το θαύμα τους γιατί την παραμονή που θα φεύγαμε, ο άλλος ο δεκανέας, ο ντόπιος, που θα έμενε να φυλάει το Λόχο, έπεσε άρρωστος κι έτσι το πρωί της αναχώρησης μου ανάθεσε εμένα το δύσκολο αυτό καθήκον ο Διοικητής. Μόνος μου στη μονάδα μια εβδομάδα, πανευτυχής, λύθηκε το χέρι μου, έγραψα απνευστί τις Νύμφες και καναδυό ακόμα. Τελικά συγκεντρώθηκαν 11 φανταρίστικα διηγήματα αλλά και άλλο υλικό που το έβαλα εμβόλιμο ανάμεσα στα διηγήματα: Επιστολές φαντάρων, ημερολόγιο, στιχάκια του στρατού, μέχρι και γλωσσάρι. Είχα ως φαίνεται αρχίσει υποσυνείδητα ν’ αποχαιρετάω τη λογοτεχνία. Συγκινήθηκα όταν, σε τηλεφωνική συζήτηση που είχα με τον Ηλία τον Πετρόπουλο λίγο πριν πεθάνει, μου είπε ότι χρησιμοποίησε το βιβλίο μου αυτό σαν πρωτογενές υλικό για το μεγάλο έργο που ετοίμαζε (και το άφησε στη μέση) για τη γλώσσα των νέων, τα Φλώρικα όπως την είχε πει (όχι ιδιαίτερα εύστοχος τίτλος και του το είχα πει).

 

Το βιβλίο πούλησε καλά, αφού σε έξι μήνες βγήκε δεύτερη έκδοση. Το εξώφυλλο το βλέπετε εδώ, αν και είναι άσπρο:

 

 

 

 

 

 

Τα φαντάρια στο εξώφυλλο δεν τα γνωρίζω, είναι φωτογραφία που τη βρήκα στο αρχείο του φανταρίστικου περιοδικού Θητεία με το οποίο συνεργαζόμουν τότε.

 

Τα 22 διηγήματα που βρίσκονται στις δύο εκδομένες συλλογές μου, Για μια πορεία και Μετά την αποψίλωση είναι και τα μοναδικά λογοτεχνικά κείμενα που έχω γράψει, με εξαίρεση ένα-δυο πρωτόλεια και τρία-τέσσερα της εποχής του 1987 που τα άφησα στη μέση. Μετά το 1988 δεν ξανάγραψα λογοτεχνία –το τελευταίο κομμάτι ήταν ένα φανταρίστικο, αλλά γραμμένο μετά την έκδοση της Αποψίλωσης, που το άφησα στη μέση και που τώρα που το ξαναβρήκα στα χαρτιά μου (Μετά είκοσι έτη θάλεγε κανείς) μ’ άρεσε τόσο ώστε να το καθαρογράψω όχι όμως τόσο ώστε να το τελειώσω.

 

 

Το βιβλίο εξακολουθεί να κυκλοφορεί, και μπορείτε να το βρείτε και σε ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία, π.χ. εδώ.

 

 

 

Επιστροφή στα Δικά μου βιβλία
Αρχική σελίδα του Νίκου Σαραντάκου