Το τραγούδι του Γρηγόρη
(Μίμηση Αρ. Εφταλιώτη)

Ο θρυλικός Γρηγόρης ήταν ένα παλιό τζιπ που είχε πολεμήσει στην Αφρική και που το αγόρασε ο παπούς μου σε εκποίηση πολεμικού υλικού γύρω στο 1952. Το αγάπησε πολύ παρά το ότι είχε πάνινη σκεπή, δεξί τιμόνι και ήταν αδιανόητο να τρέξει πάνω από πενήντα χιλιόμετρα την ώρα, βία εξήντα. Το κράτησε άλλωστε δεκαπέντε χρόνια. Υπάρχει κι άλλη παράφραση για τον Γρηγόρη, που επιφυλάσσομαι να τη βάλω εν καιρώ. "Στου Κούστα" είναι το ξενοδοχείο "Κυανή Ακτή" στο Ξυλόκαστρο, που σήμερα το έχει η κόρη του κ. Παναγιώτη Κούστα.


Πέτα Γρηγόρη μου, γοργέ, στις τέσσερίς σου ρόδες
πάμε σε μέρος χλοερό, ηλιόλουστο κι ευώδες.
Γρίτσι-γρίτσι κάνει η σούστα
γρίτσι φτάσαμε στου Κούστα.

Πέτα τρελλά κι ας κοσκινά λιγάκι το τιμόνι
η σύζυγος στο πλάι μου γρινιάζει και θυμώνει
Ντράγκα-ντρούγκου η λαμαρίνα
αχ και βαχ και λίγη γρίνα.

Ρούφα βενζίνα, μέθυσε και πιάσε τα σαράντα
κι άμα σε φτάνει φορτηγό, τραβήξου προς την μπάντα
να θυμάσαι απ' όλα πάνω
chi va piano, va lontano!

Πέτα και δείξε πως σωστά σε βάφτισα Γρηγόρη
μονάχα στον ανήφορο θα βρεις λιγάκι ζόρι
κι όπου δεν τα βγάζεις πέρα
βάλε τρίτη και δευτέρα.

Τώρα που οι δρόμοι γίνανε καινούργιοι μη φοβάσαι.
Ταχύτητες διαστημικές άμα σ' αρέσει πιάσε.
Γίνου πύραυλος και πέτα.
Τα πενήντα πέρασέ τα.

1964

 

Το πρωτότυπο:

 

Πέρνα, σαϊτα μου γοργή, με το ψιλό μετάξι,

νάρθει ο καλός μου τη Λαμπρή να βρει χρυσά ν' αλλάξει,

                        Τάκου τάκου ο αργαλειός μου,

                        τάκου κι έρχεται ο καλός μου.

 

Μαντήλι από το δάκρυσμα δεν τούμεινε στα ξένα.

Αρχοντοπούλες τον ζητούν κι αυτός πονεί για μένα.

                        Τάκου τάκου στην αυλή μου,

                        ώσπου νάρθει το πουλί μου.

 

Εγώ το φάδι θα γενώ κι εκείνος το στημόνι,

που να μπλεχτεί μες στο πανί και πια να μη γλυτώνει.

                        Τάκου και σε λίγο φτάνει

                        για φιλί και για στεφάνι.

 

Πέτα, σαϊτα μου γοργή, χτύπα, χρυσό μου χτένι,

η ατέλειωτη Σαρακοστή μερόνυχτο να γένει.

                        Τάκου τάκου ο αργαλειός μου,

                        τάκου κι έρχεται ο καλός μου.

 

Επιστροφή στις παρωδίες του Άχθου Αρούρη