Με λεν Μπενί, παρωδία του «Με λεν μπεκρή»

 

Το ποίημα αυτό το έγραψε ο Άχθος Αρούρης τις μέρες του ελληνοϊταλικού πολέμου, παρωδία του γνωστού επιθεωρησιακού τραγουδιού «Με λεν μπεκρή».

 

Με λεν Μπενί-
κι έχω φωνή
που όλη δονεί τη σφαίρα
και της Ευρώ-
μα το σταυρό
της πήρα τον αέρα.

Ρεφρέν:

Τους διχτάτορες κι αν πιάσουνε,
σένα δε θα σε κρεμάσουνε
Ντόρο κι αν κάνεις κι αν μας παρασταί-
τον λιονταρή και τον παλληκαρά,
είσ’ ο Μπενίτο
κι ούτε για ζήτω
δεν κάνεις τώρα φουκαρά.

 

Μεγάλες νι-
στην Αλβανί-
κι αν έπαθε ο στρατός μου,
δεν του κακιώ-
είναι μαγγιό-
κι ο πιο καλός του κόσμου.

 

(Ρεφρέν)

 

Κι αν παλαβοί
μες στη Λιβύ-
γιουρούσι μου έχουν κάνει,
κι οι στρατηγοί
γίναν λαγοί
κι αμόλησαν μελάνι.

 

(Ρεφρέν)

 

 

Το πρωτότυπο τραγούδι σε μουσική Λόλας Βώττη και στίχους δικούς της σε συνεργασία με τον σύζυγό της Αντώνη Βώττη πρωτοπαίχτηκε στην επιθεώρηση «Παπαγάλος» του 1932 και έγινε μεγάλη επιτυχία. Επειδή δεν υπάρχουν στο Διαδίκτυο οι στίχοι, έκατσα και τους ξεσήκωσα από το δίσκο (με αμφιβολία για έναν στίχο). Να επισημάνω τη συγκοπή των λέξεων που ήταν υποτιθέμενο χαρακτηριστικό γνώρισμα των μάγκικων τραγουδιών, που το αναβίωσε στα τελευταία χρόνια σε μερικά τραγούδια του ο Άκης Πάνου.

 

Με λεν μπεκρή

πού το’ χουν βρει

αφού ρουφώ τη μέρα

δύο κρασιά

στην καθισιά

και τρία παραπέρα

 

Ποτήρι χτες

είπα ποτές

στα χείλια πια δεν βάνω

κι όπου καλό

ρε τα κολλώ

στην κάνουλα επάνω

 

Ρεφρέν:

Τους μπεκρήδες κι αν δικάσουνε,

άδικα θα με κρεμάσουνε

μπέκρος δεν είμαι αλλ’ αν το τραβώ

είναι για δυο ματάκια γαλανά

και να ξεσκάω

τα κοπανάω

τις νύχτες και τα δειλινά.

 

Ποιος το’ χει πει

εγώ πως πί-

όσο κι αν παραδέρνω

με διαρέ- (;)

ένα βαρέ-

το κουτσοκαταφέρνω

 

Είν’ ακριβό

ρε το στραβό

μ’ αν το πετύχω αμάκα

δίχως νερό

να πιω μπορώ

ολάκερη την Πλάκα

 

(Ρεφρέν)

 

Όλοι οι μπεκρή-

οι σοβαροί

μου λένε σαν με θάψουν

Θα πιουν μισή

και με κρασί

στην πλάκα μου θα γράψουν

 

Ενθάδε κει-

μια εθνική

δόξα που δεν μεθούσε

μόνο παιδιά

για μυρουδιά

απλώς τα κοπανούσε

 

(Ρεφρέν)

 

 

Επιστροφή στις παρωδίες του Άχθου Αρούρη