ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΙΣ

            ΑΧΟΣ… ΑΧΑΩΝ

 

Ω πλάσμα, εσύ, της ώριας πιραντέλειας τέχνης!

Ως βλέπω σε με πιάνει δέος και τρόμος.

Στης φαντασιάς το ξάρτι ο νους Λοστρόμος

και καλλιτέχνης.

Ανήμπορος νογά βαριά φουρτούνα

π’ ανήλεη τού σπρώχνει ο έρωτάς σου

Σκούνα,

ανεμόδαρτη κι εγώ κράζω σου στάσου

ω κοπελιά,

ως στέκει μες τα καπελιά

ο κάπελας στην κάργα αναδουλειά

 

Η αγνότη σου εικοσιτεσσάρω καρατιώνε

στου πόθου μου τ’ ακουαφόρτε αντέχει

και στης αποθυμιάς το σαραφλίκι.

Η απομονή’ ναι αβάσταγη. Ω πόνε!!

Κι ως απ’ τη μπάνκα το μηναίο τρέχει

κατέβαινε καν λίγο χαρτζιλίκι.

 

Άχτος Αρούρης

 

Δημοσιεύτηκε στο τ. 103 (22.12.33). Κάτι μεταξύ «μαλλιαρού» και ψυχρολουσίας.

 

Στο ίδιο τεύχος δημοσιεύεται στη στήλη «Λόγια μεγάλων ανδρών» η μπηχτή: «Μη ξεχάσεις μπαμπά να μας πάρεις βουτήματα για το… τσάιον»

με υπογραφή: Μίμης Ν. Σαραντάκος (ο οποίος κόντευε τότε να κλείσει τα πέντε).

 

 

 

 

Επιστροφή στα ποιήματα από τον Τρίβολο