Νόστος… άνοστος

 

Από κρότους δικάνων βουίζει

το ψηλό βουναράκι αντικρύ.

Ο Στρατής με τουφέκι μακρύ

απ’ τα όρη γυρίζει.

 

Απ’ οδόν μακρυνήν επιστρέφει

οπλισμένος ωσάν αστακός

εκορέσθη «πτηναίας» σαρκός

και σφυρίζει με κέφι.

 

Στη Λαγκάδα περνά κορδωμένος…

ένα ζούδι ξεφεύγει ταχύ!

Το σκυλί του αλυχτά. Προσοχή!

            θα’ν λαγός ωρισμένως.

 

Πούθε βρέθη λαγός μες στην Πόλι;

Έχει τάχα ξεπέσει κι αυτός;

Κι ο Στρατής τον σιμώνει σκυφτός

            να του ρίξει το βόλι.

 

Του δικάνου ευθύνει την κάνη

που φωτιάς είναι βρύση σωστή

Μα δεν πρόφτασε ΜΠΑΜ ν’ ακουστεί

            κι ένα «νιάου» τον φτάνει.

 

Ο λαγός, ο λαγός ήταν γάτος

κι ο Στρατής, ο Στρατής τον κοιτά

μια βλαστήμια, βλαστήμια πετά

            και του δίνει τρεχάτος.

…………….

Από λόγους και στίχους βουίζει

το ψηλό βουναράκι καρσί.

Γλέντια, φώτα, ψητά και τουρσί

            και ορτύκια με ρύζι.

 

 

Δημοσιεύτηκε στο φ. 93 του Τριβόλου στις 13.10.1933. Εκτός αβλεψίας, είναι το μοναδικό τεύχος όπου δημοσιεύονται δύο ποιήματα του Άχθου Αρούρη. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι είναι σκαρωμένο κατά μίμηση παλιού κλασικού ποιήματος, αλλά το Αλζχάημερ ως φαίνεται έχει προχωρήσει. Το κυνήγι ήταν μεγάλη υπόθεση στην προπολεμική Μυτιλήνη και κατά την κυνηγετική περίοδο ο Τρίβολος ήταν γεμάτος πειράγματα για τα… ανδραγαθήματα των κυνηγών.

 

 

 

Επιστροφή στα ποιήματα από τον Τρίβολο