Ποιήματα του Άχθου Αρούρη στον σατιρικό Τρίβολο της Μυτιλήνης

2ο  μέρος, 1936-1941

 

(Για την εισαγωγή, όπου θα μάθετε ποιος ήταν ο Άχθος Αρούρης και ποια ήταν η εφημερίδα Τρίβολος της Μυτιλήνης, σας παραπέμπω στο πρώτο μέρος του άρθρου, εδώ).

 

Αν έχετε ήδη διαβάσει το πρώτο μέρος, θα θυμάστε πως έχουμε μείνει στα 1934. Ο Νίκος Σαραντάκος ή Άχθος Αρούρης εγκαταλείπει (προσωρινά, όπως αποδείχτηκε) τη Μυτιλήνη και επιστρέφει στην Αθήνα, όπου θα προσπαθήσει να ανοίξει μια επιχείρηση που να τον γεμίζει, ένα επιμεταλλωτήριο. Ήταν ερασιτέχνης χημικός με εξαιρετικές ευρεσιτεχνίες –αλλά τελικά η επιχείρηση δεν πρόσφερε τη σιγουριά της υπαλληλίας κι έτσι ένα χρόνο αργότερα, με βαριά καρδιά, ο Ν.Σ. (ή Α.Α.) επιστρέφει στο υπαλληλίκι, και πάλι σε τράπεζα.

 

Όσον καιρό βρισκόταν στην Αθήνα, ο Ν.Σ. δεν έστειλε συνεργασία στον Τρίβολο. Όταν τελικά επέστρεψε στην υπαλληλία, στην Αγροτική Τράπεζα πια, διορίστηκε στην Κρήτη. Και από εκεί στέλνει ανταποκρίσεις στον Τρίβολο.

 

Νέα από την Κρήτη (31.1.36)

Άχθεια νέα (6.3.1936)

Σατανική ποίησις – Δύο ποιήματα (20.5.1936)

 

Οι ανταποκρίσεις από Κρήτη δεν θα κρατήσουν πολύ, καθώς το καλοκαίρι του 1936 ο ποιητής παίρνει μετάθεση για τη Μυτιλήνη.

 

Καλώς ώρισα (17.7.1936)

Χαμένοι κόποι (7.8.1936)

Περισκελίδος απολογία (9.10.1936)

Εις ομβρέλλαν (23.10.1936)

Μαθουσάλας (13.11.1936)

De gustibus non disputandum (20.11.1936)

Του άφρονος πλουσίου (4.12.1936)

Διακυμάνσεις (18.12.1936)

Γουναρικού δεκάρικος αγώνας (5.2.1937)

Άσεβο (26.2.1937) 

Στην κόψη του λαμπόγιαλου (16.4.1937) 

Απά στη γέψη του λαπά (28.5.1937)                               

Δεν υπάρχει (ή δεν βρήκα) άλλη συνεργασία του Άχθου Αρούρη στον Τρίβολο για το υπόλοιπο 1937. Στο πρωτοχρονιάτικο τεύχος του 1938, ανάμεσα στους μπουναμάδες του Τρίβολου βρίσκουμε: Ν. Σαραντάκον, χτένα –σπόντα για τα αιωνίως αχτένιστα μαλλιά του ποιητή. Η συνεργασία ξαναρχίζει στα πρώτα τεύχη του 1938:

 

Το άντρον των νυμφών (14.1.1938)

Στης πατερίτσας τον αχό (28.1.1938)

 

Λίγο αργότερα, ο ποιητής παίρνει μετάθεση για τη Σάμο, όπου θα μείνει μέχρι το τέλος του 1939. Από τη Σάμο δεν στέλνει καμιά ‘ανταπόκριση’ στον Τρίβολο. Στη Μυτιλήνη επιστρέφει στα τέλη του 1939, αλλά χωρίς να το αναγγείλει με ποίημα. Το επόμενο ποίημα έρχεται την άνοιξη του 1940:

Εκείνη δεν απήντησε (15.3.1940)

Και πάλι ακολουθεί χάσμα στη συνεργασία (αν δεν μου ξέφυγε κάτι στην αποδελτίωση που έκανα). Το επόμενο ποίημα του Άχθου Αρούρη στον Τρίβολο γράφεται μετά την κήρυξη του πολέμου και είναι, φυσικά, στρατευμένο.

Η Σαχλαμάρω (20.12.1940)

Κακός μπελάς (14.3.1941)

 

Και αυτό θα είναι και το τελευταίο ποίημα του Νίκου Σαραντάκου ή Άχθου Αρούρη στον μυτιληνιό Τρίβολο. Λίγο αργότερα, ο Τρίβολος θα κλείσει εξαιτίας της Κατοχής, για να ξανανοίξει πολλά χρόνια αργότερα, το 1951 ή 1952. Αλλά τότε ο ποιητής θα έχει πια αφήσει φυλακισμένος και κυνηγημένος τη Μυτιλήνη για τη φιλόξενη ανωνυμία της Αθήνας και έτσι κι αλλιώς ο μεταπολεμικός Τρίβολος θα είναι σκιά του εαυτού του σε μια εποχή που θεωρούσε ύποπτο το γέλιο και το πνεύμα, κι αυτή η προσπάθεια θα σταθεί θνησιγενής.

 

 

 

Κεντρική σελίδα για τον Άχθο Αρούρη